Wdzięcznej wspaniałości
Wdzięcznej wspaniałości,
Górnej wysokości
Panna Syna spłodziła,
Nas pociech nabawiła.
Ta nie mężem wziętym,
Ale Duchem świętym
Potomka światu dała,
Czystą Panną została.
Co był Adam stracił,
Z grzechem się pobracił,
To przez Jej płód zgładzono,
Nas raju nabawiono.
Dziwna rzecz: Cyntia
Teraz się uwija
Z świętymi promieniami
Nad zwyczaj i z gwiazdami.
Faeton nad zwyczaj
W trój cug i obyczaj
Zaprzęga swoje konie,
Pędzi wóz przez arkt błonie.
Nad zwyczaj winnice
Engadzkiej macice
Rozkwitnęły w swej górze,
Dziwują się i zorze,
Że jutrzenka rana
Powiela nam Pana,
Pana-Odkupiciela,
Co więtsza , Zbawiciela.
Tego przywitajmy,
Serce mu oddajmy,
Prośmyż, by od złego
Bronił nas wszelakiego.
Pieśń wyraża radość z macierzyństwa Maryi i pocieszenia przyniesionego światu przez jej Syna. Kończy się zaproszeniem, aby oddać Jezusowi serce i prosić o obronę od zła.
Utwór można włączyć do wspólnego kolędowania po wcześniejszym przeczytaniu starszych sformułowań. Warto podkreślić prostą odpowiedź na wielką tajemnicę: pokłon, wdzięczność i zawierzenie.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 22–23.


Komentarze