Przyskoczę ja do złej szopy z cicha
Przyskoczę ja do złej szopy z cicha,
Alić Dziecię małe się uśmiecha;
Ten śmiech
Oczu tych
Niechaj będzie dla wszytkich.
A iż się to Dzieciąteczko śmieje,
Niechże nam się wszytko dobre dzieje,
Toć znać,
Kiedy dać
Ma co Bóg i obiecać.
I pocznę ja przed Dzieciątkiem skakać.
By nie chciało na tym zimnie płakać,
Więc iść,
Pospieszyć.
Przed nim czołem bić.
A kiedy się uprzykrzy tańcować,
Na dudkach grać nie będę żałować,
A w takt,
W zacny akt,
Patrząc na ten boski znak.
I pójdę ja, na drugich zawołam,
Jeśli sam grać panu nie wydołam,
Więc grać
Abo dać
Co nowego zaśpiewać.
Niechajże nam sam Pan Bóg poszczęści,
Tobie, Jezu, będziem śpiewać części ,
Widząc Bóg,
Co za dług
Mamy płacić, dali Bóg.
Ciche zbliżenie do ubogiej szopy otwiera osobistą scenę spotkania z uśmiechającym się Dziecięciem. Prostota obrazu prowadzi ku wdzięczności za dar narodzenia i pragnieniu śpiewania Jezusowi.
Pastorałkę można czytać w spokojnym tempie, zaznaczając jej krótkie wersy. Warto zachować pogodny, serdeczny ton, który pomaga dostrzec bliskość Boga przychodzącego do człowieka.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 59–60.


Komentarze