Może teraz być wesołym człowiek zwątpiony
Może teraz być wesołym człowiek zwątpiony,
Albowiem już od niewoli wyswobodzony,
Która go trapiła,
Pod swą moc podbiła
Jako grzesznego;
Teraz pocieszony
Więc i wydźwigniony
Od Pana swego.
Już proroctwa wypełnione, już i pociechy
Nastąpiły obiecane, szwankują grzechy.
Panna to sprawiła,
Która porodziła
Odkupiciela,
Stworzyciela swego,
A co największego,
I Rodziciela.
Dziwne to są tajemnice i niepojęte,
A rozumem przyrodzonym nigdy niespięte:
Panna czysta rodzi,
A przecie w wieńcu chodzi
Nienaruszona;
Powiła nam Pana
Wieków, chociaj sama
Z wieków stworzona.
Pódźmyż prędko z prawym sercem a nie mieszkajmy,
Syna tego i z Panienką dziś przywitajmy,
A prośmy ich oto,
Żeby sprośne błoto
Grzechu brzydkiego
Zgładzili bez strachu,
Przywiedli do gmachu
Nas niebieskiego.
Kolęda ogłasza powód do radości człowiekowi doświadczającemu zwątpienia: przyjście Boga przynosi wyzwolenie. Nadzieja ziemskiej odnowy prowadzi ku pragnieniu dojścia do nieba.
Utwór można odczytać jako modlitwę umocnienia w trudniejszym czasie. Warto zwrócić uwagę, jak świąteczna wiadomość zostaje odniesiona do bardzo osobistego doświadczenia niewoli i bezradności.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 25–26.


Komentarze