Jezus, Pan nad pany
Jezus, Pan nad pany,
Przed laty przejrzany,
Na świat zstąpił,
Aby grzech przemierzły
A Bogu obmierzły
Precz ustąpił.
Narodził się czysto,
Rządzić wiekuisto
On nas będzie,
Panna Go spłodziła,
Która Bogu miła
W świętym rządzie.
Ta Panna bez zmazy
I nieczystej skazy
Zawsze była;
Prośmyż, by do swego
Syna się lubego
Przyczyniła.
Panna to łaskawa;
Jej wszytka zabawa
Za grzesznymi
Przyczynę swą wnosić,
Syna swego prosić,
By się z nimi
Obszedł miłosłernie.
Kto jej służy wiernie
Nie przegrawa;
Bowiem z jej przyczyny
Grzeszny z swojej winy
Praw zostawa.
O co Syna prosi,
To wszytko odnosi
Człek z pożytkiem,
I to otrzymawa ,
O co zamyślawa
Z swym użytkiem.
Panno nad pannami,
Raczyż Ty bydź z nami
Czasu kłótni,
By nas nie psowali,
Dusze nie szarpali
Piekła wrotni.
Jezus zostaje uwielbiony jako Pan, którego przyjście uwalnia człowieka od grzechu. Radość narodzenia przechodzi w prośbę o ochronę przed złem i o pokój.
Krótki wersowy układ wymaga uważnego śledzenia zdań. Warto przeczytać tekst przed wspólnym śpiewem, aby rytm pomagał usłyszeć zarówno pochwałę Chrystusa, jak i modlitewne błaganie.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 15–17.


Komentarze