Łaska nieba górnego dziwną rzecz sprawiła
Łaska nieba górnego dziwną rzecz sprawiła
U ludzi: Panna czysta Syna porodziła,
Którego żaden rozum ogarnąć nie może.
Awtowane gwiazdami opuściwszy łoże,
Spuszcza się na padolne Bóg wieczny nizkości,
Żywot sobie obrawszy Panieńskiej w światłości,
Kędy bez zmazy stanął, a stamtąd, jak iny,
Do obory zstępuje . O! jakie nowiny!
Luczną odmianę czyni ten, co jest bogaty,
Królewicz, patrz, przychodzi na ten świat bez szaty.
Członki jego pieszczone w żłobie położono,
Zimnem i niedostatkiem przykrym okrążono;
Królowie mu z podarzem nizko się kłaniają,
Osieł i wół Dzieciątko parą ogrzewają.
Wesoły pokój ziemi śpiewają dworzanie
Sławę z chwałą niebiescy tobie, wieczny Panie.
Zaczym każdy mieszkaniec w tym ziemskim kieracie
Dziś bądź ochotnym, a ty, gospodarzu bracie,
Rozkaż wina nalewać, my śpiewać będziemy
Nowe pieśni Dzieciątku i rozkołyszemy .
Kolęda ogłasza niezwykłość narodzenia Syna z Dziewicy, przekraczającą możliwości ludzkiego rozumu. Uroczysta pochwała tajemnicy spotyka się z pogodną sceną śpiewania przy Dziecięciu.
Przy wykonaniu warto zachować różnicę między wzniosłym początkiem a obyczajową swobodą dalszych strof. Takie zestawienie jest częścią dawnej poetyki pastorałkowej, łączącej modlitwę i radość spotkania.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 8–9.


Komentarze