Jezus nam się narodził
Jezus nam się narodził,
Wszytek świat oswobodził
Od grzechu okrutnego
I czarta szkaradnego.
Lucyper teraz wyje,
Z dobyczy nie utyje,
Której w raju był dostał,
Za co w przeklęctwie został.
Bowiem mu powiedziano,
Że łeb jego znieść miano;
Teraz go Panna starła
I wybawiła z garła
Lud grzechem utopiony
Przez płód błogosławiony,
Który się już narodził,
Swych z piekła wyswobodził.
Przed tym rozumna stwora
I otchłani potwora
Swój pokłon oddawają,
Na kolana padają,
Także poczet anielski
Widząc, że Pan niebieski,
Święty, święty śpiewają,
Jemu cześć, chwałę dają.
Weseli się Dziewica,
Iż spłodziła Dziedzica
Z pałacu wysokiego
Dla człowieka nizkiego.
Tego my dziś witajmy,
Przez pokorę błagajmy.
By nam grzechy odpuścił
A do nieba nas wpuścił.
Przywitawszy Dziecinę,
Prośmyż też o przyczynę
Matki naświętszej Jego,
By nas bronił od złego.
Narodzenie Jezusa zostaje przedstawione jako wyzwolenie świata spod władzy grzechu i zła. Radosne wyznanie wiary prowadzi ku prośbie o opiekę Maryi i obronę człowieka.
Kolędę można śpiewać wspólnie, zwracając uwagę na kontrast między dawną niewolą a przyniesioną wolnością. Jej zakończenie pozwala połączyć świąteczną radość z konkretną intencją.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 18–19.


Komentarze