Kędy wschód słońca i gdzie zapalają
Kędy wschód słońca i gdzie zapalają
Strumienie jego, niech Panu śpiewają
A spłodzonego z Panny czystej znają
Szczęśliwy Rządca świata okrągłego,
Ten wdział na się płaszcz ciała służebnego,
By życiem grzesznych wybawił od złego.
W Panieński żywot i święte wnętrzności
Łaski dar wchodzi: Boskie przedwieczności.
Panna się dziwi Pańskiej wszechmocności.
Dom wstydu pełny i serca czystego
Stał się kościołem Boga prawdziwego:
Słowem poczęła Panna Syna swego.
Już porodziła nam Odkupiciela,
O czym słyszała to przez Gabriela,
Jan w żywocie był głosem Zbawiciela.
Straszne Mu siano we żłobie nie było,
Zażyć pokarmu panieńskiego miło.
Przez tegoż ptastwo głodu nie zażyło.
Chóry anielskie Bogu chwalę dają
I pastuszkowie wesoło śpiewają,
Bowiem pasterza wszytkich, Stwórcę znają.
Bądź chwała Tobie Panie wszechmocności.
Żeś się narodził z panieńskich wnętrzności
Z Ojcem i Duchem na wieków wieczności.
Pieśń wzywa do uwielbienia Chrystusa wszędzie, gdzie dociera światło słońca. Narodzenie z Maryi zostaje przedstawione jako wydarzenie obejmujące cały świat i prowadzące do chwały Trójcy Świętej.
Utwór można wykorzystać w bożonarodzeniowym rozważaniu lub spokojnym wspólnym śpiewie. Warto zwrócić uwagę na szeroki obraz stworzenia, który nadaje prostemu wezwaniu uroczysty charakter.
Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 49–50.


Komentarze