Idzie na ziemię Jezusek Pan
Idzie na ziemię Jezusek Pan cyt, cyt, cyt, niesie zbawienie i radość nam cyt, cyt, cyt. Skrzypki Panu grajcie, chwałę Panu dajcie, boć to Pan, Chrystus Pan, nam od Ojca dan. Duli, duli na skrzypeczkach, duli, duli, dul, ta buzia aniołeczka to nasz Pan i Król.
Dziwo nad dziwy i cudów cud, jasny cud, bez przyodziewy i cierpi głód, cierpi głód. A pasterze mali wokół się zebrali, aby Ci z darów swych złożyć do stóp Twych. I my także z aniołkami padamy na twarz, bo wiemy, żeś Ty z nami, Ty Bóg i Król nasz.
Leży w stajence Dziecina ta cyt, cyt, cyt, koi Mu liczko Matuchny łza, cyt Syneczku cyt. Wół i koń z barankiem dzielą się z Nim siankiem, boć to Pan, Chrystus Pan nam od Ojca dan. Duli, duli na skrzypeczkach duli, duli, dul, ta buzia aniołeczka, to nasz Pan i Król.
Zaśnij Dziecino święte Dziecię, Tyś nam pociechą na tym świecie. Zmruż oczęta swoje, Tyś serce moje, modlitwa moja niech uśpi Cię. Wznieś rączkę swoją błogosław nam, całe swe życie Tobie oddam. Zmruż oczęta swoje, Ty serce moje, modlitwa moja niech uśpi Cię.
Ciche przyjście małego Jezusa zostaje opisane językiem kołysanki i serdecznego powitania. Radość zbawienia łączy się z muzyką, troską o sen Dziecięcia i oddaniem własnego serca.
Utwór można śpiewać z dziećmi, zachowując łagodny rytm i delikatność powtórzeń. Jego proste obrazy pomagają wyrazić bliskość Chrystusa bez potrzeby rozbudowanych objaśnień.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 35–36.


Komentarze