Portal wiary i codziennej modlitwy 22 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
Kolędy

Wstawszy pasterz barzo rano

„Wstawszy pasterz barzo rano” przedstawia człowieka zaskoczonego niezwykłością betlejemskiej nocy. Żywa pasterska opowieść prowadzi od zdumienia do prośby o trwałe przebywanie przy Bogu.

Przejdź do tekstu kolędy ↓
Kremowe ornamenty ludowe na ceglastym tleWstawszy pasterz barzo rano
Wygodniej do śpiewania
TEKST DO WSPÓLNEGO ŚPIEWANIA

Wstawszy pasterz barzo rano

Wstawszy pasterz barzo rano,
Wyszedł z budki, wlazł na siano,
Boć go czczyca zejmowała,
Jaka przed tym nie bywała.

Czeka długo, czeka mało,
Co się w polu będzie działo,
Strach go zewsząd obejmuje,
Bo śpiewanie z nieba czuje.

Porwawszy się, poszedł w pole.
Szukając tam w onym dole,
Skąd się światło podawało,
Jakie przed tym nie bywało.

A tak sobie przechadzając,
Z podziwieniem rozmyślając,
Pojrzy wzgórę, aż anieli
Pod niebiosy są weseli,

Pokój w ziemi ogłaszają,
Chwałę Bogu powtarzają,
Że zbawienie oglądało
Pożądane wszelkie ciało.

Poszedł prędko z tej doliny
I od bydła do drużyny,
Chcąc oznajmić, co się stało
Po północy, nim świtało.

Usłyszy ich z aniołami,
Krzycząc w polu pod niebami,
Bieżał do nich już weselszy:
„A zaście tu najmilejszy ?

Braciszkowie moi mili!
Nie miałem-ci takiej chwili,
Jaka się tej nocy stała,
Z czego ziemia radość brała.

Panna Syna cudownego
Porodziła niebieskiego,
Róża piękna i lilija
Zbawiciela nam powija.“

Dziś pasterze wykrzykają.
Piękne głosy wydawają,
Grają w dudki i multanki,
Drudzy czynią wywijanki.

Na kolanach osioł z wołem
Klęczy przed Nim, a my kołem
I z muzyką i z pieśniami,
Z aniołami, z pastuszkami

Uderzajmy czołem śmiele,
W człowieczym Go widząc ciele,
Żeby przyjął nas do siebie,
A po śmierci stawił w niebie.

Pastorałka przedstawia pasterza poruszonego niezwykłym nocnym doświadczeniem. Jego zdumienie prowadzi ku rozpoznaniu Boga w ludzkim Dziecięciu i prośbie o wieczną bliskość.

Opowiadaniowy tekst warto przeczytać przed śpiewem, wyjaśniając starsze słowa. Pozwala to zachować humor i żywość sceny, a jednocześnie usłyszeć modlitewne zakończenie.

Źródło tekstu: Jan Żabczyc, „Symfonie anielskie abo Kolenda”, wyd. Akademii Umiejętności, Kraków 1913, s. 41–43.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.

Pozostań jeszcze chwilę

Kremowe ornamenty ludowe na ceglastym tleLata upłynione
Kolędy

Lata upłynione

„Lata upłynione” łączy betlejemskie narodzenie z opowieścią o ludzkim oczekiwaniu na ocalenie. Radości z przyjścia Jezusa towarzyszy pamięć o Herodzie i zagrożeniu Dzieciątka.

Czytaj dalej →