Przystąpmy do szopy, ściskajmy
Przystąpmy do szopy, uściskajmy stopy Jezusa maleńkiego, który swoje Bóstwo wydał na ubóstwo dla zbawienia naszego. Zawitaj, Zbawco narodzony z przeczystej Panienki! Gdzież berło, gdzie Twoje korony, gdzież berło, gdzie Twoje korony, Jezu malusieńki.
Ten, co wszechświat dzierży, w żłobie dzisiaj leży, ludzkiej pomocy czeka. Jezus Bóg, wcielony, w żłobie wyniszczony dla zbawienia człowieka. O Boże, bądźże pochwalony za Twe narodzenie! Racz zbawić ludzki ród zgubiony, daj duszy zbawienie.
Czuły gest uściskania stóp Dziecięcia jest odpowiedzią na Jego ubóstwo. Kolęda łączy bliskość betlejemskiej sceny z podziękowaniem za narodzenie i prośbą o zbawienie.
Można czytać ją przy szopce jako osobistą modlitwę wdzięczności. Warto zachować spokojny ton, aby czułe obrazy pozostały wyrazem miłości i szacunku wobec Chrystusa.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 81–82.


Komentarze