Anieli się radują
Anieli się radują, pokój ludziom zwiastują, wołając: Że Słowo nieskończone, stało się ukrócone, w żłobie położone.
Pasterze pobudzeni, od anioła sprawieni, natychmiast do szopy przybiegają, Dzieciątku się kłaniają, z weselem witają.
Toż od wschodu Mędrcowie, przesławni monarchowie, pokornie z dary Pana witali, pokłony Mu oddali, Bogiem Go wyznali.
Więc i my się pośpieszmy, serca ku Niemu podnieśmy, by ten Pan, który leżał w żłobie, zawołał nas ku sobie, Bóg w ludzkiej osobie. Amen.
Radość aniołów ogłasza pokój ludziom i tajemnicę Boga położonego w żłobie. Pasterze i mędrcy odpowiadają pokłonem, a modląca się wspólnota dołącza do ich drogi.
Kolędę można śpiewać w domu, zachowując pogodny i wyraźny rytm. Krótkie strofy pomagają dostrzec, jak kolejne grupy świadków odpowiadają na tę samą radosną wiadomość.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 14.


Komentarze