Skrzypi wóz, wielki mróz
Skrzypi wóz, wielki mróz; wielki mróz, skrzypi wóz. Trzej królowie jadą, złoto, mirę kładą.
A komuż takiemu? Dzieciątku małemu. Cóż to za Dzieciątko? musi być Paniątko.
Któremu królowie, służyli panowie, i przed nim padali, na kolana klękali.
Pasterze na lirze i dudkach grali, do szopy w też tropy prędko przybiegali.
Bóg ci to dali. Bóg to Dzieciątko krasne, cichuchne, miluchne, jak słoneczko jasne.
Pójdę ja do Niego, poproszę od Niego, by mi był miłościw czasu jak najgorszego.
Kiedy dusza z ciałem, ze strachem niemałym, biedzić się, dzielić się będzie z wielkim żalem.
Rytmiczny obraz skrzypiącego wozu i mrozu otwiera opowieść o darach Trzech Króli. W dalszych zwrotkach kolęda kieruje uwagę także ku przemijalności i potrzebie pamięci o Bogu.
Dobrze przeczytać cały tekst przed wybraniem zwrotek do wspólnego śpiewu. Pozwala to zauważyć, że za pogodnym początkiem kryje się również poważniejsza myśl o życiu i zbawieniu.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 121–122.


Komentarze