Narodził się w stajni
Narodził się w stajni Jezus ubogi, Anieli i gwiazda wskazują drogi. Podążymy więc za nimi, by oglądać niegodnymi oczyma Boga?
Nie ma Go już w stajni, nie masz Go w żłobie, gdzież pójdziemy, Jezu, cześć oddać Tobie? Pośpieszymy przed ołtarze, i padniemy tam na twarze... przed Utajonym.
Bóg i Człowiek, Jezus, chce mieszkać z nami, więc ukrył majestat pod postaciami, które gdy my przyjmujemy, w sercach Pana już czujemy... jak tego pragnie.
Czuwałaś przy żłóbku, Matko, nad Synem, jako nad swym skarbem drogim, jedynym. Teraz też czuwaj nad nami, gdy zjednoczył się z sercami... Jezus najdroższy.
Ubóstwo stajni kontrastuje w kolędzie z bogactwem Bożego daru. Aniołowie i gwiazda prowadzą do Jezusa, a spotkanie przeradza się w prośbę o Jego trwałą obecność.
Utwór można śpiewać przy szopce albo rozważyć podczas świątecznej modlitwy. Warto podkreślić zakończenie, które przenosi uwagę z miejsca narodzenia do ludzkiego serca.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 47–48.


Komentarze