Pastuszkowie, bracia mili, gdzieście
Pastuszkowie bracia mili, gdzieście pod ten czas chodzili? Po podlesiu na dolinie, stanęliśmy w gęstej krzewinie, paść owieczki.
A gdy północ nastąpiła, jasność z nieba uderzyła, pastuszkowie zaś drzymali, ze snu się na gwałt porwali, co się dzieje.
Anioł na nas woła z nieba, do Betlejem iść wam trzeba. A gdy na miejsce przyjdziecie, tam ujrzycie Boskie Dziecię narodzone.
A cóżeście tam przynieśli, kiedyście do szopy weszli? Daryśmy ofiarowali i wesoło zaśpiewali, chwała Bogu.
Pójdźmyż teraz w Imię Pańskie, otworzą nam wrota rajskie. Przez narodzenie Jezusa, będzie w niebie nasza dusza, królowała.
Rozmowa z pasterzami odsłania kolejne etapy nocnego spotkania z Jezusem. Ich opowieść kończy się nadzieją otwarcia nieba dla ludzi przez narodzenie Zbawiciela.
Podział na pytających i odpowiadających ułatwia wykonanie tekstu. Warto przeczytać go wcześniej, aby dłuższe zdania pozostały zrozumiałe i zachowały swój pogodny, opowiadaniowy rytm.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 77–78.


Komentarze