Słyszę z nieba muzykę
Słyszę z nieba muzykę i anielskie pieśni. Sławią Boga, że się nam do stajenki mieści. Nie chce rozum pojąć tego, chyba okiem dojrzy czego, czy się mu to nie śni.
Słyszę z nieba muzykę, jużci to na jawie! Wyśpiewują o takiej dziwnej Boskiej sprawie, że Bóg przyjął stan człowieka, Panieńskiego łaknie mleka, ku ludzkiej naprawie.
Skoczmyż raźno, kto pierwej do szopy przyskoczy! Jużci widzę, co nigdy nie widziały oczy. Wespół bydło z Aniołami, bije w ziemię kolanami, i w żłóbek się tłoczy.
A kto moje bydlęta nauczył mądrości? Kto im podał do serca naukę miłości, iż do Dzieciny maleńkiej, i do Jego Matki, padły w uprzejmości.
Pozwólcie mi, Mateńko szczęśliwa i święta, wziąć na ręce Synaczka, aby te rączęta, duszę moją zapaliły i z więzienia uwolniły, zdjąwszy z onej pęta.
Anielska muzyka prowadzi w kolędzie do zdumienia nad Bogiem zamieszkującym w stajence. Radość nieba staje się wezwaniem do rozpalenia serca i przyjęcia daru wolności.
Utwór można odczytać jako rozważanie, a następnie zaśpiewać wspólnie. Warto zatrzymać się przy końcowej prośbie, aby usłyszana pieśń naprawdę poruszyła nasze życie.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 89–90.


Komentarze