W dzień Bożego Narodzenia
W dzień Bożego Narodzenia, radość wszystkiego stworzenia: ptaszki do szopy zlatują, Jezusowi przyśpiewują, przyśpiewują.
Słowik zaczyna dyszkantem, szczygieł mu dobiera altem, szpak tenorem krzyknie czasem, a gołąbek gruchnie basem.
Wróbel ptaszek nieboraczek, uziąbłszy śpiewa jak żaczek: dziw, dziw, dziw, dziw, dziw nad dziwy, narodził się Bóg prawdziwy.
A mazurek z swoim synem, tak świergocze za kominem: cierp, cierp, cierp, cierp miły Panie, póki ten mróz nie ustanie.
I żórawie w swoje nosy wykrzykują pod niebiosy, czajka w górę podlatuje, chwałę Bogu wyśpiewuje.
Sroka wlazła na jodlinę, obdarła sobie łysinę i choć gołe świeci czoło, gwarzy jednak dość wesoło.
Kur na grzędzie krzyczy wszędzie, wstańcie ludzie, bo dzień będzie, do Betlejem pospieszajcie, Boga w Ciele przywitajcie.
Radość Bożego Narodzenia obejmuje w tej kolędzie także ptaki śpiewające przy szopce. Zabawne obrazy głosów i instrumentów nadają całej scenie charakter pogodnego koncertu stworzenia.
Tekst może zainteresować najmłodszych podczas rodzinnego kolędowania. Warto wyjaśnić muzyczne określenia i potraktować scenę jako poetycki wyraz radości, nie dosłowną relację wydarzeń.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 106–107.


Komentarze