Dnia jednego o północy
Dnia jednego o północy, gdym zasnął w ciężkiej niemocy, nie wiem czy na jawie, czy mi się śniło, że koło mej budy słońce świeciło.
Ja czym prędzej się porwałem, i na drugich zawołałem, na Staszka, na Maćka i na Kaźmierza, by wstali czym prędzej mówić pacierza.
Nie rychło się podźwignęli, gdyż byli bardzo zasnęli, ażem ich potrosze wziął za czuprynę, by wstali powitać Boga Dziecinę.
Mój Macieju, ty nam powiesz, ponieważ ty sam wszystko wiesz. Widziałem, widziałem śliczne widzenie, słyszałem, słyszałem anielskie pienie.
Bo mi sam Anioł powiedział, gdym na polu w budzie siedział: Nie bój się, nie bój się Maćku pastuszku, jestem ja, jesteś ty u Boga służką.
Zwiastując wesołe lata, że się nam Zbawiciel świata, narodził, narodził w Betlejem mieście, idźcież Go przywitać, czym prędzej bieżcie.
Pastorałka ma formę osobistej relacji z nocnego, zaskakującego wydarzenia. Niepewność między snem a jawą ustępuje wezwaniu, aby wyruszyć i powitać Chrystusa.
Opowiadaniowy początek można wykonać wyraźnie, pozwalając słuchaczom śledzić zdumienie narratora. Utwór sprawdza się w domowym kolędowaniu, zwłaszcza przy wspólnym czytaniu starszych zwrotek.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 32–33.


Komentarze