Zjawiło się nam dziś
Zjawiło się nam dziś coś nowego, pokój na ten świat przynoszącego, który głosili i roznosili Anieli.
Chwała bądź Bogu na wysokości, a ludziom pokój na tej niskości! Dziwna nowina, zrodziła Syna Maryja!
Lecz co dziwniejsza, iże Dziewica, zrodziła Syna, a bez rodzica Jego powiwszy, w żłóbek włożywszy, całuje.
Takie radości są ogłoszone, ażeby światu były wiadome. Co gdy słyszeli, wnet pobieżeli, pasterze.
A bieżąc w drogę, pilno śpieszyli, aż do Betlejem miasta przybyli. Tam wraz witali, dary składali, Dzieciątku:
„Oto przynosim dary dla Ciebie, nie gardź, lecz przyjmij wszystkich do siebie. Odpuść nam winy, Synu jedyny, Maryi.
Bogiem Cię prawym być wyznawamy, Maryję Pannę za Matkę mamy, za ojca Twego domniemanego, Józefa.
Teraz padamy do nóżek Twoich, nie racz opuszczać pastuszków swoich. Oddajem siebie, gdy już od Ciebie, idziemy”.
Narodzenie Jezusa zostaje ogłoszone jako nowość przynosząca światu pokój. Radosna opowieść kończy się osobistym oddaniem pasterzy, którzy nie chcą utracić więzi z Dziecięciem.
Utwór można rozważyć przy końcu kolędowania. Jego zakończenie pomaga połączyć odejście od szopki z prośbą, aby spotkanie z Chrystusem trwało w codziennym życiu.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 115–116.


Komentarze