Pasterze drzymali w dolinie
Pasterze drzymali w dolinie, pasący bydełko, owce i barany. Alić o północnej godzinie Anioł, jasnością odziany, w przyjemnym rozgłosie, milszą nowinę nad życie, oznajmił, że dziś zrodziło się Boskie w Betlejemie Dziecię.
Pasterze się ze snu porwali, chcąc iść razem w drogę. A bydełko jakże zostawić, myślą, co tu czynić dalej, by się nic nie bawić. A wtem jasność sroga, każdego uderzy w oczy. A to co! krzykną ach dla Boga! że tak widno o północy.
A więc wszyscy razem co żywo, pasterze lękliwi do szopy bieżeli, aby zobaczyli to dziwo, które głosili Anieli. Przychodzą. W oborze: Panna, staruszek i Dziecię. Takież to, krzykną wielki Boże! ubogie Twoje powicie.
Lecz ich nie zraziły bydlęta, wół i osioł, liche pieluszki w żłobie: swoje oddawali prezenta poklękawszy, Boże Tobie! I my dziś klękamy przed Twym Bożym majestatem, kornymi naszymi modłami, wielbimy Cię z całym światem.
Spokojny sen pasterzy przerywa anielska wiadomość o narodzeniu Dziecięcia. Droga do szopy prowadzi od lęku i wahania ku pokornemu uwielbieniu Boga.
Wspólny śpiew warto prowadzić tak, aby było słychać kolejne etapy opowieści. Jej zakończenie pozwala dołączyć własną modlitwę do pokłonu pasterzy.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 63–64.


Komentarze