Przy onej górze, świecą się zorze
Przy onej górze świecą się zorze, pasterze się uwijają, i na multaneczkach grają, nie wiem dlaczego, nie wiem dlaczego.
Przybądźmy do nich, poznamy po nich, czyli nie wiedzą o Panie, a kędy jest święte stanie... Narodzonego.
Graj pasterzu graj, Bóg ci pomagaj! Powiedz, która tu Gospoda, słodkiego grona jagoda... Syna powiła?
Wszak zapłacimy i odwdzięczymy: Ukaż nam, gdzie ta pociecha, która nigdy nie zna grzecha... W świat się zjawiła?
Płacić nie trzeba, bo ten Pan z nieba, zapłaci to On nam dobrze, szafuje ten szafarz szczodrze... kogo miłuje.
Pójdźmyż do Niego malusieńkiego! Wiem, że nas uprzejmie przyjmie, i wesoło nas obejmie... Serce to czuje.
Zwyczaj jest stary przynosić dary, przywitać Gościa nowego, w otchłaniach pożądanego... Mamy wonności.
Weźmie je wdzięcznie, pójdźmyż bezpiecznie. Niechaj odbiera królewskie, jako to plemię niebieskie... Nasze skłonności.
Pasterze zauważają niezwykłe światło i gromadzą się z muzyką wokół miejsca narodzenia. Ich ruch, zaciekawienie i pokłon budują pogodny obraz wspólnego powitania Jezusa.
Pastorałkę można wykorzystać podczas domowego kolędowania i spotkań świątecznych. Dobrze wyjaśnić dawne nazwy instrumentów, aby barwna opowieść była zrozumiała także dla młodszych słuchaczy.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 74–75.


Komentarze