Narodził się przecie dla nas
Narodził się przecie dla nas pożądany, i objawił w świecie Jezu ukochany, chwałę Bóstwa swego w szopie utajoną, przez Aniołów jednak wszędzie ogłoszoną.
Otóż radość ludzi: Chrystus narodzony; któż się nie pobudzi z każdej świata strony, by dziękował Bogu, że zaczął lud zbawiać, dary swoje wszystkim wyraźnie objawiać?
Nie to, że w ubóstwie położony w żłobie; bowiem przy swym Bóstwie ma ten Pan przy sobie, skarby niezliczone, które przyniósł z nieba; i tych dla zbawienia nam było potrzeba.
Idźmyż z pastuszkami witać tego Pana; z serca ofiarami, by nam była dana, hojność darów Boskich, których upragnione, żądamy pokornie, Jemu uniżone.
Wszak jesteśmy w rzędzie sług cześć Ci dających, i zawsze i wszędzie imię Twe wielbiących; przyjmijże o Panie! ten dar po kolędzie, to nasze śpiewanie niech Ci miłe będzie.
Miej Jezu kochany, te sług Twoich chęci, w szczodrobliwej o nas łasce i pamięci; a gdy my wielbimy Twoje narodzenie, niechaj odbierzemy w nagrodzie zbawienie.
Kolęda ogłasza spełnienie oczekiwania na przyjście Jezusa. Chwała Boga jest ukazana pośród ubogiej szopy, a wspólnota odpowiada uwielbieniem i pragnieniem zbawienia.
Można śpiewać ją podczas domowego kolędowania lub czytać jako krótkie rozważanie. Warto podkreślić przejście od radosnej wiadomości do osobistej odpowiedzi wiary.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 119–120.


Komentarze