Witajmy Jezusa nam narodzonego
Witajmy Jezusa nam narodzonego, w ubogiej stajence w żłobie złożonego. Który leży bez odzieży, osioł z wołem Jego społem, parą grzeją.
Któż Ci jest przyczyną, mój Jezu kochany, od kogoś na ten świat w tę nędzę przysłany? Tyś Pan nieba, czegoć trzeba, tu na ziemi między tymi... bydlętami?
Za co Twój majestat tak jest poniżony, przed którym najwyższe zwykły padać trony, na kolana, wielbiąc Pana, Stwórcę swego i wiecznego... szczęścia dawcę?
O Ojcze przedwieczny, cóż to za przyczyna, iż nam z górnych niebios zsyłasz swego Syna, tu na ziemię? Aby plemię, śmiercią srogą i krwią drogą... ludzkie zbawił.
Niewinny Baranku, Boże, Stwórco świata, idziesz z nieba do nas, boś nasza zapłata. Witaj, Panie i kochanie, ludu Twego mizernego... Zbawicielu!
Boże, bądź pochwalon od wszego stworzenia, żeś nam dał pociechę z Syna narodzenia! On świat zbawi i to sprawi, że strasznego i wiecznego... ujdziem piekła.
Pobłogosław, Jezu, nas, lud Twój ubogi, ciesz, wspomagaj, ratuj, oddal gniew Twój srogi. A my Ciebie tu i w niebie, niech wielbimy i chwalimy... na wiek wieków!
Powitanie Jezusa w żłobie łączy czułość wobec Dziecięcia z wyznaniem Jego boskiej godności. Obrazy ubóstwa prowadzą do pragnienia trwałego uwielbienia Zbawiciela.
Utwór można śpiewać przy domowej lub kościelnej szopce. Warto zachować łagodne tempo, aby osobisty ton pozdrowienia nie zagubił się w samym świątecznym rytmie.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 95–96.


Komentarze