Cóż to, proszę, za nowina
Cóż to proszę, za nowina? Narodził się Bóg Dziecina! Narodził się Bóg Dziecina? Niesłychanać to nowina! Niewidomy Bóg Dziecina? Niesłychanać to nowina! Narodził się Bóg Dziecina, narodził się Bóg Dziecina!
Chociaż Panem wiecznej chwały, rodzi się w stajence małej. Niesłychanać to nowina: Porodziła Panna Syna. W niebie Mu śpiewają: „Święty!“ A On drży między bydlęty. Niesłychanać to nowina! Drży na ziemi Bóg Dziecina.
Stworzył niebo wraz z gwiazdami, słońce, księżyc z obłokami. Nieśłychanać to nowina! Pan ubogi, Bóg Dziecina, opuścił niebieskie trony, a zstąpił w te ziemskie strony. Niesłychanać to nowina! Król jest nagi, Bóg Dziecina.
Cóż to za dworzanie Twoi? Wół z osłem przy Tobie stoi. Niesłychanać to nowina! Między bydłem Bóg Dziecina. Darzy ptaszki skrzydełkami, sam związany pieluszkami. Niesłychanać to nowina! Skrępowany Bóg Dziecina.
Leży w stajence ubogi, cierpi zimno w czas tak srogi. Niesłychanać to nowina! Zły ma wywczas Bóg Dziecina. Tulisz Go Matko piersiami, i obwijasz pieluszkami. Niesłychanać to nowina! Płacze rzewnie Bóg Dziecina.
Dziwnyś, o mój miły Panie, w stajni, w żłobie me kochanie! Przez to Twoje uniżenie, odpuść nam też przewinienie. (2 razy).
Powtarzane pytanie o nowinę podkreśla zdumienie narodzeniem Boga w ludzkiej słabości. Prostota Dziecięcia i ubóstwo stajenki prowadzą do prośby o przebaczenie win.
Przy śpiewie warto świadomie zaznaczać powtórzenia, które budują radosny dialog. Utwór można czytać także jako krótkie rozważanie Bożego uniżenia i miłości do człowieka.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 26–27.


Komentarze