Pasterze bieżeli gdy głos usłyszeli
Pasterze bieżeli, gdy głos usłyszeli śpiewania anielskiego, znaleźli w żłóbeczku w Betlejem, miasteczku, Jezusa maleńkiego. Osiołek z wołem usługują, klękają, znając, adorują Stworzyciela swojego.
Widząc to pasterze, iż bydlęta szczerze, nieme ukłon oddają, padli na kolana, tak wielkiego Pana, zaśpiewawszy, witają: „Zawitaj, Boże utajony, z Panienki czystej narodzony!“ Na twarze upadają.
Gdy się pokłonili, do trzody śpieszyli, weseli pastuszkowie, bo gwiazdę ujrzeli, że dzień rozumieli. Alić to Trzej królowie, od wschodu z darami jechali, by pokłon Panu królów dali, poddani monarchowie.
Będąc blisko szopy, że poszyta w snopy, bardzo się zadziwili. Idą na pokoje. Widząc bydląt dwoje, myślą, że pobłądzili. Majestat gdzie jest upatrują, żłóbek im z Panną pokazują, dopiero się cieszyli.
Z największym ukłonem przed takowym tronem, na oblicze padali. Z serdecznej ofiary swe trojakie dary Jezusowi oddali. Te mile Zbawiciel przyjmuje, lecz bardziej serca ich szacuje, że Go Bogiem uznali.
Wszechmogący Boże! któż wymówić może, co czynisz dla stworzenia, kiedy swoje Bóstwo zsyłasz na ubóstwo, i na srogie męczenia. Niechże Ci, w Trójcy Jedynemu, cześć, chwała, Bogu przedwiecznemu, będzie bez zakończenia.
Anielski śpiew porusza pasterzy do drogi i spotkania z Jezusem. Zwyczajne miejsce narodzenia staje się przestrzenią uwielbienia, w którym do ludzi dołącza niebo.
Utwór można wykorzystać podczas wspólnego kolędowania. Dobrze zachować ciągłość opowieści, prowadząc śpiew od usłyszanej nowiny ku końcowemu oddaniu chwały Bogu.
Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 61–63.


Komentarze