Portal wiary i codziennej modlitwy 22 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
Kolędy

Północ już była, gdy się zjawiła

„Północ już była, gdy się zjawiła” opowiada o świetle, które budzi pasterzy i wskazuje Betlejem. Droga ku Dzieciątku rozbrzmiewa muzyką, zdumieniem i radosnym powitaniem.

Przejdź do tekstu kolędy ↓
Kremowe ornamenty ludowe na ceglastym tlePółnoc już była, gdy się zjawiła
Wygodniej do śpiewania
TEKST DO WSPÓLNEGO ŚPIEWANIA

Północ już była, gdy się zjawiła

Północ już była, gdy się zjawiła nad bliską doliną jasna łuna; którą zoczywszy i zobaczywszy krzyknął mocno Wojtek na Szymona: Szymonie kochany, znak to nie widziany, że całe niebo czerwone! Na braci zawołaj niechaj wstawają. Kuba i Mikołaj niech wypędzają, barany i capy, owce, kozły, skapy zamknione.

Na te wołania z smacznego spania, porwał się Stach z Grześkiem i spadł z broga; Maciek truchleje, od strachu mdleje, woła: uciekajcie, ach dla Boga! Grześko żebro złamał, Stach na nogę chromał, bo ją w kolanie wywichnął. Oj, oj, oj, dla Boga! Pawełek woła uciekajcie prędko, gore stodoła pogorzały szopy i pszenice snopy, jam zginął.

Leżąc w stodole, patrząc na pole, ujrzał Bartosz stary anioły, które wdzięcznymi głosami swymi, okrzyknęli ziemskie padoły: Na niebie niech chwała, Bogu będzie trwała, a ludziom pokój na ziemi! Pasterze wstawajcie, witajcie Pana, pokłon Mu oddajcie wziąwszy barana, skoczno Mu zagrajcie, głosy zaśpiewajcie, wdzięcznymi.

Więc ich tamuje i perswaduje, Bartosz jako stary w te słowa: Czego krzyczycie, gwałty czynicie, nie gore, lecz to jest rzecz nowa: Bóg się na świat rodzi, witać Go się godzi, pójdźmyż do Niego z darami. Weź Kuba indyka, ty Wojtek cielę, a ją Mu łóżeczko z puchu uścielę, Grześko zagra w dudki, by skakał Malutki wraz z nami.

Bieżąc więc w skoki, nabrawszy w troki jabłek, obwarzanków i gruszek, miodu przaśnego, masła młodego, mleka i śmietany dzbanuszek, kurcząt młodych czworo, kur starych sześcioro, przy tym jaj świeżych dwie kopy, dwie kozy dla mleka i jagniąteczko, indyka, kapłona i cieląteczko, idąc wygrywają, szczęśliwie stawają u szopy.

Stojąc pod ścianą, powyjmowano, co z sobą przynieśli dla Pana. Dał Wojtek cielę, Stach jaj kobielę, Mikołaj i Szymon barana, Grześko obwarzanki, Kuba dzban śmietanki, przy tym jaj świeżych dwie kopy. Klęknąwszy z darami serca oddali, stanąwszy parami na dudkach grali, potem się skłonili, do domu wrócili wesoło.

Nocne światło budzi pasterzy i rozpoczyna drogę do Betlejem. Radosna opowieść o spotkaniu z Dziecięciem łączy zdumienie, muzykę i prosty pokłon.

Pastorałkę można śpiewać podczas rodzinnego kolędowania lub jasełkowego spotkania. Warto zachować wyraźny rytm narracji, aby słuchacze mogli śledzić kolejne wydarzenia, a nie tylko sam refren.

Źródło tekstu: „Kantyczki czyli Zbiór najpiękniejszych kolęd i pastorałek”, wyd. Józef Cebulski, Kraków [1943], s. 75–77.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.

Pozostań jeszcze chwilę

Kremowe ornamenty ludowe na ceglastym tleLata upłynione
Kolędy

Lata upłynione

„Lata upłynione” łączy betlejemskie narodzenie z opowieścią o ludzkim oczekiwaniu na ocalenie. Radości z przyjścia Jezusa towarzyszy pamięć o Herodzie i zagrożeniu Dzieciątka.

Czytaj dalej →