Rozbudowane zwrotki prowadzą od czułego zwrócenia się do Dzieciątka do osobistej modlitwy. Powracające zakończenia można śpiewać wspólnie.
Jezu, śliczny kwiecie
Jezu, śliczny kwiecie, zjawiony na świecie:
A czemuż się w zimie rodzisz,
Ciężki mróz na się przywodzisz.
Nie na ciepłym lecie?
Nie na ciepłym lecie?
Jezu Niepojęty, czemu nie z panięty,
Nie w pałacuś jest złożony,
W lichej szopie narodzony, I między bydlęty,
I między bydlęty.
Niewinny Baranku, drżysz na gołym sianku:
Czym nie w złotej kolebeczce,
Nie na miękkiej poduszeczce,
Niewinny Baranku,
Niewinny Baranku.
Śliczna jak lilia, Panienka Maryja,
Cała piękna jako róża,
Nie szuka pańskiego łoża,
W żłóbeczku powija,
W żłóbeczku powija.
Osiołeczek z wołem stoją przed Nim społem,
Zagrzewają swego Pana,
Upadają na kolana,
Nisko biją czołem,
Nisko biją czołem.
Anioł z nieba budzi, najprzód prostych ludzi:
Pastuszkowie prędzej wstajcie,
W szopie Pana przywitajcie,
Co się dla was trudzi,
Co się dla was trudzi.
Pastuszkowie mali, prędko się zebrali,
To z muzyką, to z pieśniami,
To z różnymi ofiarami,
Panu cześć dawali,
Panu cześć dawali.
Gwiazda asystuje i w drodze przodkuje,
Dokąd wschodu monarchowie,
Jechać mają trzej Królowie.
Szopę pokazuje,
Szopę pokazuje.
Wielcy luminarze, księżyc z słońcem w parze,
Światłem swoim przyświecają,
Usługi Bogu oddają,
Światłości szafarze,
Światłości szafarze.
Zacny Opiekunie, Józefie, Piastunie,
Nie mogłeś znaleźć gospody,
Jezusowi dla wygody,
I Najświętszej Pannie,
I Najświętszej Pannie.
O szczęśliwa szopka! ubogiego chłopka,
W której Boga mego ciało,
Narodzone spoczywało,
Jest pokory próbka,
Jest pokory próbka.
W tym Najświętszym Ciele jest tajemnic wiele,
Tajemnic Boskich niemiara, których uczy święta wiara,
W powszechnym kościele,
W powszechnym kościele.
O dobroci morze, Niepojęty Boże!
Któż Ci godnie za te dary,
Co sypiesz na nas bez miary,
Wydziękować może,
Wydziękować może.
O Jezu kochany, nam z nieba zesłany,
Przez Twe święte narodzenie,
Daj szczęśliwe powodzenie,
Żywot pożądany,
Żywot pożądany.
Źródło tekstu: Karol Miarka, „Kantyczki”, 1904, pieśń nr 72.


Komentarze