Prezentowany wariant pochodzi z wydania z 1904 roku. Poszczególne zwrotki oddzielono, zachowując słowa źródłowego tekstu.
Jakaż to gwiazda błyszczy na wschodzie
Jakaż to gwiazda błyszczy na wschodzie,
Gwiazda nowego imienia.
Mędrcy wołają: ciesz się narodzie,
To gwiazda twego zbawienia.
Biegną królowie za ich promieniem,
A za królami tłum ludu,
Bo im ta gwiazda świeci zbawieniem,
Bo im zwiastuje cud cudów.
Ten co nam później miał być przykładem,
W miłości i w poświęceniu,
Dziś w niezgłębionych wyroków śladem
Zrodzon w nędzy, poniżeniu.
W garstce barłogu, skrył świętą głowę,
Palmę światłości męczeństwa,
Co światu życie miała dać nowe,
Nad błędem odnieść zwycięstwa.
Zadrżała zbrodnia, błądzą tyrany,
Gdyś Boże zstąpił na ziemię,
Sam plamą grzechów nic nie zmazany
Ludzkie z nich wybawić plemię. I do człowieka zniżon postaci,
Wśród ziemskich cierpień i znoju,
Ucząc jak w bliźnich kochać współbraci,
Rzucasz nam gałąź pokoju.
Jak czcić winniśmy nie urodzenie,
Lecz osobistą zasługę,
I w nędzach widzieć Twoje stworzenie,
Słodzić Mu przykrą żeglugę.
Jak mamy Ciebie, o Wielki Boże,
Nad wszystko wielbić i miłować,
W ciernistym życiu zrywając róże,
Stałość męczeńską zachować.
Panie, ta gwiazda, co Mędrców wiodła
Do Chrystusowej kołyski,
Niech nas do Twego prowadzi źródła,
Światowe zaćmi połyski.
Do ostatniego życia promyku
Boskiego światła udziela,
Byśmy też zaszli po jej promyku
Do stóp świętych Zbawiciela.
Źródło tekstu: Karol Miarka, „Kantyczki”, 1904, pieśń nr 63.


Komentarze