Portal wiary i codziennej modlitwy 22 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
Kolędy

W żłobie leży — tekst kolędy

Kolęda zaprasza do pokłonu Jezusowi i dołączenia do pasterzy przy żłóbku. Pytania o ubóstwo Dzieciątka prowadzą w niej do rozważania miłości Boga do człowieka.

Przejdź do tekstu kolędy ↓
Kremowe ornamenty ludowe na ceglastym tleW żłobie leży
Wygodniej do śpiewania

Pytanie o Dzieciątko leżące w żłobie staje się zaproszeniem do wspólnego pokłonu. Dialogowy charakter kolędy dobrze sprawdza się podczas rodzinnego śpiewania.

TEKST DO WSPÓLNEGO ŚPIEWANIA

W żłobie leży

Zwrotka 1

W żłobie leży, któż pobieży, Kolędować małemu
Jezusowi Chrystusowi, Dziś do nas zesłanemu?
Pastuszkowie przybywajcie,
Jemu wdzięcznie przygrywajcie,
Jako Panu naszemu.

Zwrotka 2

My zaś sami z piosneczkami, za wami pospieszymy,
A tak tego Maleńkiego, niech wszyscy zobaczymy:
Jak ubogo narodzony,
Płacze w stajni położony,
Więc Go dziś ucieszymy.

Zwrotka 3

Najprzód tedy, niechaj wszędy, zabrzmi świat w wesołości,
Że posłany, nam jest dany Emanuel w niskości;
Jego tedy przywitajmy,
Z Aniołami zaśpiewajmy:
Chwała na wysokości!

Zwrotka 4

Witaj Panie, cóż się stanie, że rozkoszy niebieskie
Opuściłeś, a zstąpiłeś na te niskości ziemskie?
Miłość moja to sprawiła,
By człowieka wywyższyła,
Pod nieba Empirejskie.

Zwrotka 5

Czym w żłóbeczku, nie w łóżeczku, na sianku położony?
Czym z bydlęty, nie z Panięty, w stajni jesteś złożony?
By człek sianu przyrównany,
Grzesznik bydlęciem nazwany,
Przeze mnie był zbawiony.

Zwrotka 6

Twoje państwo i poddaństwo, jest świat cały, o Boże;
Tyś polny kwiat, czemuż Cię świat, przyjąć nie chce, choć może?
Bo świat doczesne wolności
Zwykł kochać, Mnie zaś z swej złości,
Krzyżowe ściele łoże.

Zwrotka 7

W Ramie głosy, pod niebiosy, wzbijają się Racheli,
Gdy swe syny, bez przyczyny, w krwawej widzi kąpieli;
Większe niż dla nich kąpanie,
W krwawym krwi Twej oceanie,
Czeka Cię miły Panie!

Zwrotka 8

Trzej Królowie, Monarchowie, wschodni kraj opuszczają,
Serc ofiary, z trzema dary, Tobie, Panu, oddają;
Darami się kontentujesz,
Bardziej serca ich szacujesz,
Za co niech niebo mają.

Źródło tekstu: Karol Miarka, „Kantyczki”, 1904, pieśń nr 191.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.

Pozostań jeszcze chwilę

Kremowe ornamenty ludowe na ceglastym tleLata upłynione
Kolędy

Lata upłynione

„Lata upłynione” łączy betlejemskie narodzenie z opowieścią o ludzkim oczekiwaniu na ocalenie. Radości z przyjścia Jezusa towarzyszy pamięć o Herodzie i zagrożeniu Dzieciątka.

Czytaj dalej →