Pytanie o Dzieciątko leżące w żłobie staje się zaproszeniem do wspólnego pokłonu. Dialogowy charakter kolędy dobrze sprawdza się podczas rodzinnego śpiewania.
W żłobie leży
W żłobie leży, któż pobieży, Kolędować małemu
Jezusowi Chrystusowi, Dziś do nas zesłanemu?
Pastuszkowie przybywajcie,
Jemu wdzięcznie przygrywajcie,
Jako Panu naszemu.
My zaś sami z piosneczkami, za wami pospieszymy,
A tak tego Maleńkiego, niech wszyscy zobaczymy:
Jak ubogo narodzony,
Płacze w stajni położony,
Więc Go dziś ucieszymy.
Najprzód tedy, niechaj wszędy, zabrzmi świat w wesołości,
Że posłany, nam jest dany Emanuel w niskości;
Jego tedy przywitajmy,
Z Aniołami zaśpiewajmy:
Chwała na wysokości!
Witaj Panie, cóż się stanie, że rozkoszy niebieskie
Opuściłeś, a zstąpiłeś na te niskości ziemskie?
Miłość moja to sprawiła,
By człowieka wywyższyła,
Pod nieba Empirejskie.
Czym w żłóbeczku, nie w łóżeczku, na sianku położony?
Czym z bydlęty, nie z Panięty, w stajni jesteś złożony?
By człek sianu przyrównany,
Grzesznik bydlęciem nazwany,
Przeze mnie był zbawiony.
Twoje państwo i poddaństwo, jest świat cały, o Boże;
Tyś polny kwiat, czemuż Cię świat, przyjąć nie chce, choć może?
Bo świat doczesne wolności
Zwykł kochać, Mnie zaś z swej złości,
Krzyżowe ściele łoże.
W Ramie głosy, pod niebiosy, wzbijają się Racheli,
Gdy swe syny, bez przyczyny, w krwawej widzi kąpieli;
Większe niż dla nich kąpanie,
W krwawym krwi Twej oceanie,
Czeka Cię miły Panie!
Trzej Królowie, Monarchowie, wschodni kraj opuszczają,
Serc ofiary, z trzema dary, Tobie, Panu, oddają;
Darami się kontentujesz,
Bardziej serca ich szacujesz,
Za co niech niebo mają.
Źródło tekstu: Karol Miarka, „Kantyczki”, 1904, pieśń nr 191.


Komentarze