Jesu dulcis memoria
Jezusa słodkie wspomnienie,
Daje duszy pocieszenie:
Wszystkie słodycze przechodzi,
Kiedy Jezus wśród nas chodzi, wśród nas chodzi.
Ani wdzięcznych śpiewów pienie,
Ani miłe uszom brzmienie,
Świętych myśli nie pomnoży
Jak ty Jezu Synu Boży!
Jezu grzeszników nadziejo!
Gdy w pokucie łzy swe leją:
Kto cię szuka, kto cię prosi,
Skarb twej łaski w sobie nosi.
Jezu! pociecho serc czystych:
Źródło prawd Boskich wieczystych:
Wszelkie pociechy przechodzisz,
Tysiąc pragnień w sercu rodzisz.
Żaden język nie opowi:
Żaden wyraz nie wysłowi:
Samo uczy doświadczanie,
Co jest Jezu! twe kochanie.
Jezu królu wielkiej chwały!
Zwyciężco śmierci wspaniały:
W słodyczy niewymówiony,
Cały od nas upragniony.
Zostań Panie! zostań z nami,
Oświeć nas twemi łaskami:
Rozpędź rozumu ciemnoty,
Daj nam poznać słodycz cnoty.
Łaciński tytuł „Jesu dulcis memoria” oznacza słodkie wspomnienie Jezusa. Zamieszczony polski tekst mówi o pocieszeniu płynącym z Jego obecności oraz o łasce rozpraszającej ciemność serca.
Pieśń można czytać podczas adoracji albo w osobistej modlitwie do Chrystusa. Warto powracać do prośby, by pozostał z nami i pomagał rozpoznawać dobro w codziennych wyborach.
Źródło tekstu: Michał Marcin Mioduszewski (zebr.), „Śpiewnik kościelny”, Kraków 1838, wraz z dodatkami (1842–1853), s. 475–476, 166–167.
Komentarze