Bądź pozdrowione Serce mego Pana
Bądź pozdrowione Serce mego Pana!
Przed tobą grzesznik pada na kolana:
Przyjmij ten pokłon lubo grzesznej duszy,
Niech ją twa dobroć żalem szczerym skruszy.
Tyści jest Boskiej stolicą dobroci,
Niechaj ta moją proszę złość ukróci;
Niech krwi serdecznej ten odniosę skutek,
Za grzechy moje bolejący smutek.
Wiem że ci bardziej nad włócznią Longina,
Wskróś święte Serce rani moja wina:
Na moje serce twoją przenieś ranę,
Tak rany lecząc szczęśliwym zostanę.
Z tą raną wszystkie życia mego chwile
Prowadzić myślę, z tą umierać mile;
Z tą święte serce mieć, żyć z tobą w niebie,
Czegóż tam więcej mam pragnąć nad Ciebie.
Pozdrowienie Serca Jezusa rozpoczyna się pokornym uklęknięciem grzesznika. W dalszych prośbach pragnienie miłości Chrystusa prowadzi ku nadziei życia z Nim w niebie.
Utwór można czytać jako osobisty akt oddania podczas adoracji. Warto zatrzymać się przy pytaniu o to, czego najbardziej pragniemy i jak te pragnienia odnoszą się do miłości Boga.
Źródło tekstu: Michał Marcin Mioduszewski (zebr.), „Śpiewnik kościelny”, Kraków 1838, wraz z dodatkami (1842–1853), s. 180–181.
Komentarze