Modlitwy biblijnych proroków

Wychwalam Cię, Panie, bo rozgniewałeś się na mnie,

lecz Twój gniew się uśmierzył i pocieszyłeś mnie!

Oto Bóg jest zbawieniem moim

Będę miał ufność i nie ulęknę się,

bo mocą moją i pieśnią moją jest Pan.

On stał się dla mnie zbawieniem!

Panie, Tyś Bogiem moim! Sławić Cię będę i wielbić Twe imię, bo dokonałeś przedziwnych zamierzeń z dawna powziętych, niezmiennych, prawdziwych. Tyś jest ucieczką dla biednych, dla ubogich podporą w utrapieniu; Tyś osłoną przed deszczem, Tyś ochłodą przed skwarem;

Panie, zmiłuj się nad nami,

w Tobie mamy nadzieję!

Bądź naszym ramieniem każdego poranka

i naszym zbawieniem w czas ucisku.

Ścieżka sprawiedliwego jest prosta,

Ty równasz prawą drogę sprawiedliwego.

Także na ścieżce Twoich sądów, o Panie,

my również oczekujemy Ciebie;

imię Twoje i pamięć o Tobie to pragnienie duszy.

Dusza moja pożąda Ciebie w nocy,

duch mój – poszukuje Cię w mym wnętrzu;

bo gdy Twe sądy jawią się na ziemi,

mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości;

Panie, użyczysz nam pokoju,

bo i wszystkie nasze dzieła Tyś nam zdziałał!

Spojrzyj z nieba i patrz z Twej stolicy, świętej i wspaniałej!

Gdzie Twoja zazdrosna miłość i Twoja potęga?

Gdzie poruszenie Twych uczuć? Miłosierdzia Twego nie powstrzymuj, proszę:

Boś Ty naszym Ojcem!

Zaiste, nie poznaje nas Abraham, Izrael nas nie uznaje;

Tyś, Panie, naszym Ojcem,

„Odkupiciel nasz” to Twoje imię odwieczne.

Czemuż, o Panie, dozwalasz nam błądzić

z dala od Twoich dróg,

tak iż serce nasze staje się nieczułe na bojaźń przed Tobą?

Odmień się przez wzgląd na Twoje sługi

i na pokolenia Twojego dziedzictwa.

Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść;

ujarzmiłeś mnie i przemogłeś.

Stałem się codziennym pośmiewiskiem, wszyscy mi urągają.

Albowiem ilekroć mam zabierać głos, muszę obwieszczać: «Gwałt i ruina!»

Tak, słowo Pańskie stało się dla mnie codzienną zniewagą i pośmiewiskiem.

I powiedziałem sobie: Nie będę Go już wspominał ani mówił w Jego imię!

Ale wtedy zaczął trawić moje serce jakby ogień, nurtujący w moim ciele.

Czyniłem wysiłki, by go stłumić, lecz nie potrafiłem.

Tak, słyszałem oszczerstwo wielu:

«Trwoga dokoła!

Donieście, donieśmy na niego!»

Wszyscy zaprzyjaźnieni ze mną

wypatrują mojego upadku:

«Może on da się zwieść, tak że go zwyciężymy

i wywrzemy swą pomstę na nim!»

Pan jest przy mnie jako potężny mocarz;

dlatego moi prześladowcy ustaną i nie zwyciężą.

Będą bardzo zawstydzeni swoją porażką,

okryci wieczną i niezapomnianą hańbą.

Panie Zastępów, Ty, który doświadczasz sprawiedliwego,

patrzysz na nerki i serce, dozwól,

bym zobaczył Twoją pomstę nad nimi.

Tobie bowiem powierzyłem swą sprawę.

Śpiewajcie Panu, wysławiajcie Pana!

Uratował bowiem życie ubogiego

z ręki złoczyńców.

Naprawdę, Panie, czy nie służyłem Tobie jak najlepiej?

Czy się nie wstawiałem u Ciebie za nieprzyjacielem

w czasie jego nieszczęścia i niedoli?

Ty wiesz Panie, pamiętaj o mnie i wejrzyj na mnie!

Pomścij się za mnie nad moimi prześladowcami!

Nie dozwól, bym zginął z powodu Twej wyczekującej cierpliwości;

wiedz, że dla Ciebie znoszę poniżenie.

Ilekroć otrzymywałem Twoje słowa, pochłaniałem je,

a Twoje słowo stawało się dla mnie rozkoszą

i radością serca mego.

Bo imię Twoje zostało wezwane nade mną,

Panie, Boże Zastępów!

Uzdrów mnie, Panie, bym się stał zdrowym;

ratuj mnie, bym doznał ratunku.

Ty bowiem jesteś moją chlubą.

Oto oni, którzy mi mówią:

«Gdzie jest słowo Boże?

Niechże się wypełni!»

Ale ja nie nalegałem na Ciebie o nieszczęście,

ani nie pragnąłem dnia zagłady.

Ty wiesz: to, co wyszło z moich ust,

jest zupełnie jawne przed Tobą.

Nie bądź dla mnie postrachem,

Ty, moja ucieczko w dniu nieszczęścia!

«Niech będzie błogosławione imię Boga

przez wszystkie wieki wieków!

Bo mądrość i moc są Jego przymiotem.

On to zmienia okresy i czasy,

usuwa królów i ustanawia królów,

udziela mędrcom mądrości,

a wiedzy rozumnym.

On odsłania to, co niezgłębione i ukryte,

i zna to, co spowite w ciemność,

a światłość mieszka u Niego.

Ciebie, Boże moich przodków,

uwielbiam i sławię

Bo udzieliłeś mi mądrości i mocy,

wyjawiłeś mi to, o co Cię błagaliśmy».

Panie, według Twojego miłosierdzia, niech ustanie Twój zapalczywy gniew nad Twoim miastem, Jerozolimą, nad Twoją świętą górą. Bo z powodu naszych grzechów i przewinień naszych przodków stała się Jerozolima i Twój naród przedmiotem szyderstwa u wszystkich wokół nas. Teraz zaś, Boże nasz, wysłuchaj modlitwy Twojego sługi i jego błagań i rozjaśnij swe oblicze nad świątynią, która leży zniszczona – ze względu na Ciebie, Panie!

Nakłoń, mój Boże, swego ucha i wysłuchaj! Otwórz swe oczy i zobacz nasze spustoszenie i miasto, nad którym wzywano Twego imienia. Albowiem zanosimy swe modlitwy do Ciebie, opierając się nie na naszej sprawiedliwości, ale ufni w Twoje wielkie miłosierdzie. Usłysz, Panie! Odpuść, Panie! Panie, zwróć uwagę i działaj niezwłocznie, przez wzgląd na siebie samego, mój Boże! Bo Twojego imienia wzywano nad Twym miastem i nad Twym narodem.

Usłyszałem, o Panie, Twoje orędzie,

zobaczyłem, o Panie, Twe dzieło.

Gdy czas nadejdzie, niech ono odżyje,

gdy czas nadejdzie, pozwól nam je poznać,

w zapale gniewu pomnij na swą litość!

Wyszedłeś w celu ocalenia swego ludu,

w celu wybawienia Twego pomazańca.

Zburzyłeś dom bezbożnego,

odsłoniłeś fundament aż do nagiej skały.

Przeszyłeś strzałami wodza ich wojska,

które naciera, aby nas zgubić –

radując się jak ten, co w ukryciu wyniszcza biednego.

W morze wdeptałeś jego konie,

w kipiącą topiel wód mnogich.

Usłyszałem i serce moje struchlało,

na głos ten zadrżały me wargi,

przenikła trwoga me kości,

kroki się moje zachwiały.

W spokoju jednak wyglądam dnia utrapienia,

który nadchodzi na lud, co nas gnębi.

Drzewo figowe wprawdzie nie rozwija pąków,

nie dają plonu winnice,

zawiódł owoc oliwek,

a pola nie dają żywności,

choć trzody owiec znikają z owczarni

i nie ma wołów w zagrodach.

Ja mimo to w Panu będę się radować,

weselić się będę w Bogu, moim Zbawicielu.

Pan Bóg – moja siła, uczyni nogi moje podobne jelenim,

wprowadzi mnie na wyżyny.

«W utrapieniu moim wołałem do Pana, a On mi odpowiedział.

Z głębokości Szeolu wzywałem pomocy, a Ty usłyszałeś mój głos.

Rzuciłeś mnie na głębię, we wnętrze morza i nurt mnie ogarnął.

Wszystkie Twe morskie bałwany i fale Twoje przeszły nade mną.

Rzekłem do Ciebie: Wygnany daleko od oczu Twoich,

[jakże choć tyle osiągnę, by móc] wejrzeć na Twój święty przybytek?

Wody objęły mnie zewsząd, aż po gardło, ocean mnie otoczył,

sitowie okoliło mi głowę.

Do posad gór zstąpiłem, zawory ziemi zostały poza mną na zawsze.

Ale Ty wyprowadziłeś życie moje z przepaści, Panie, mój Boże!

Gdy gasło we mnie życie, wspomniałem na Pana,

a modlitwa moja dotarła do Ciebie, do Twego świętego przybytku.

Czciciele próżnych marności

opuszczają Łaskawego z głośnym dziękczynieniem.

Spełnię to, co ślubowałem. Zbawienie jest u Pana».

Przebacz nam całą naszą winę,

w ten sposób otrzymamy dobro

za owoc naszych warg.

Asyria nie może nas zbawić –

nie chcemy już wsiadać na konie

ani też mówić „nasz Boże”

do dzieła rąk naszych.

U Ciebie bowiem znajdzie litość sierota.

Dokądże, Panie, wzywać Cię będę –

a Ty nie wysłuchujesz?

Wołać będę ku Tobie: „Krzywda mi się dzieje!” –

a Ty nie pomagasz?

Czemu każesz mi patrzeć na nieprawość

i na zło spoglądasz bezczynnie?

Oto ucisk i przemoc przede mną,

powstają spory, wybuchają waśnie.

Panie, Ty dla nas byłeś ucieczką

z pokolenia na pokolenie.

Zanim góry narodziły się w bólach,

nim ziemia i świat powstały,

od wieku po wiek Ty jesteś Bogiem.

W proch każesz powracać śmiertelnym

i mówisz: „Synowie ludzcy, wracajcie!”

Bo tysiąc lat w Twoich oczach

jest jak wczorajszy dzień, który minął, niby straż nocna.

Porywasz ich: stają się jak sen poranny,

jak trawa, co rośnie:

rankiem kwitnie i jest zielona,

wieczorem więdnie i usycha.

Zaiste, Twój gniew nas niszczy,

trwoży nas Twe oburzenie.

Stawiasz przed sobą nasze winy,

nasze skryte grzechy w świetle Twojego oblicza.

Bo wszystkie dni nasze płyną pod Twoim gniewem;

kończymy nasze lata jak westchnienie.

Miarą naszych lat jest lat siedemdziesiąt

lub, gdy jesteśmy mocni, osiemdziesiąt;

a większość z nich to trud i marność:

bo szybko mijają, my zaś odlatujemy.

Któż potrafi zważyć ogrom Twojego gniewu

i kto może doświadczyć mocy Twego oburzenia?

Naucz nas liczyć dni nasze,

abyśmy osiągnęli mądrość serca.

Powróć, o Panie, dokądże jeszcze…?

I bądź litościwy dla sług Twoich!

Nasyć nas z rana swoją łaskawością,

abyśmy przez wszystkie dni nasze mogli się radować i cieszyć.

Daj radość według [miary] dni, w których nas przygniotłeś,

i lat, w których zaznaliśmy niedoli.

Niech sługom Twoim ukaże się Twe dzieło,

a chwała Twoja nad ich synami!

A dobroć Pana Boga naszego niech będzie nad nami!

I wspieraj pracę rąk naszych,

wspieraj dzieło rąk naszych!

Będę śpiewał ku czci Pana,

który wspaniale swą potęgę okazał,

gdy konia i jeźdźca jego

pogrążył w morzu.

Pan jest moją mocą i źródłem męstwa!

Jemu zawdzięczam moje ocalenie.

On Bogiem moim, uwielbiać Go będę,

On Bogiem ojca mego, będę Go wywyższał.

Pan, mocarz wojny,

Jahwe jest imię Jego.

Rzucił w morze rydwany faraona i jego wojsko.

Wyborowi jego wodzowie zginęli w Morzu Czerwonym.

Przepaści ich ogarnęły,

jak głaz runęli w głębinę.

Uwielbiona jest potęga prawicy Twej, Panie,

Prawica Twa, o Panie, starła nieprzyjaciół.

Pełen potęgi zniszczyłeś przeciwników Twoich,

Twój gniew im okazałeś, a spalił ich jak słomę.

Pod tchnieniem Twoich nozdrzy spiętrzyły się wody,

żywioły płynne stanęły jak wały,

w pośrodku morza zakrzepły przepaści.

Mówił nieprzyjaciel: „Będę ścigał, pochwycę,

zdobycz podzielę, nasycę mą duszę,

miecza dobędę, ręka moja ich zetrze”.

Wionęło tchnienie Twoje i przykryło ich morze,

zatonęli jak ołów pośród wód gwałtownych.

Któż jest pośród bogów równy Tobie, Panie,

w blasku świętości, któż Ci jest podobny,

straszliwy w czynach, cuda działający!

Śpiewajmy pieśń chwały na cześć Pana,

bo swą potęgę okazał,

gdy konie i jeźdźców ich

pogrążył w morzu.

O Panie, Boże Abrahama, Izaaka oraz Izraela! Niech dziś będzie wiadomo, że Ty jesteś Bogiem w Izraelu, a ja Twój sługa na Twój rozkaz wszystko uczyniłem. 37 Wysłuchaj mnie, o Panie! Wysłuchaj, aby ten lud zrozumiał, że Ty, o Panie, jesteś Bogiem i Ty nawróciłeś ich serce

Panie, Boże Izraela, który wyprowadziłeś lud swój z ziemi egipskiej ręką potężną wśród znaków cudownych, wielką siłą, ramieniem wyciągniętym w górę i uczyniłeś sobie imię, aż do dnia dzisiejszego – zgrzeszyliśmy, bezbożnie i niegodziwie postąpiliśmy, Panie, Boże nasz, przeciw wszystkim sprawiedliwym rozporządzeniom Twoim.

Niech się odwróci od nas zapalczywość Twoja, bo mało nas ocalało między narodami, wśród których nas rozproszyłeś. Wysłuchaj, Panie, modlitw i próśb naszych, wybaw nas dla siebie samego! Daj nam łaskę przed obliczem tych, co nas uprowadzili, aby poznała cała ziemia, żeś Ty Pan, Bóg nasz, że imię Twoje jest wzywane nad Izraelem i nad narodem jego. Panie, spojrzyj ze świętego przybytku swego i wspomnij na nas! Nakłoń, Panie, ucha swego i wysłuchaj!

Otwórz, Panie, swe oczy i zobacz, że to nie umarli przebywający w Szeolu, którym tchnienie ich wnętrza odjęto, oddadzą Ci chwałę i uwielbienie, lecz dusza zasmucona z powodu wielkości [zła], ten, kto chodzi schylony i zbolały, oczy niedomagające, dusza przymierająca z głodu, oddadzą Ci chwałę i sprawiedliwość, Panie! Albowiem nie na sprawiedliwych czynach przodków ani królów naszych się opieramy, gdy prosimy Cię o miłosierdzie nad nami, Panie, Boże nasz!

Panie wszechwładny, Boże Izraela, dusza w ucisku i duch zgnębiony woła do Ciebie. Wysłuchaj, Panie, zmiłuj się, ponieważ zgrzeszyliśmy przed Tobą. Ty trwasz na wieki, a my nic nie znaczymy. Panie wszechwładny, Boże Izraela, wysłuchaj modlitwy umarłych Izraela i synów tych, którzy grzeszyli wobec Ciebie, którzy nie słuchali głosu Pana, Boga swego. Stąd przylgnęły do nas te nieszczęścia.

Nie pamiętaj o grzechach przodków naszych, lecz pomnij obecnie na ramię Twe i imię Twoje. Tak, boś Ty Pan i Bóg nasz, przeto chwalić Cię będziemy, Panie! Dlatego bowiem dałeś bojaźń Twą sercom naszym, abyśmy wzywali imienia Twego i żebyśmy Cię chwalili na wygnaniu naszym, ponieważ odwracamy od serc naszych wszelką niegodziwość przodków, którzy grzeszyli przed Tobą.

Wspomnij, Panie, na to, co nas spotkało,

spojrzyj i przypatrz się naszej hańbie.

Dziedziczny nasz dział przypadł obcym,

cudzoziemcom – nasze domostwa.

Sieroty, nie mamy już ojca,

a matki nasze jak wdowy.

Własną wodę za srebro pijemy,

za własne drzewo płacimy.

Pędzą nas z jarzmem na szyi,

ustajemy, a nie ma wytchnienia.

Do Egiptu wyciągaliśmy ręce,

i do Asyrii, by nasycić się chlebem.

Przodkowie nasi zgrzeszyli – ich nie ma,

a my dźwigamy ich grzechy.

Słudzy panują nad nami,

nikt nas nie ocala z ich ręki.

Życiem za chleb płacimy

wobec groźby miecza w pustyni.

Jak piec nasza skóra gorąca

od straszliwego głodu.

Na Syjonie hańbiono kobiety,

a dziewice po miastach Judy.

Rękami [wrogów] wieszani książęta,

nie było względów dla starszych.

Młodzieńcy młyn obracali,

chwiali się chłopcy pod drewnem.

Starsi porzucili bramę,

młodzieńcy – swe pieśni.

Znikła z serc naszych radość,

w żałobę przeszły nam tańce.

Diadem spadł z naszej głowy,

biada nam, bośmy zgrzeszyli.

Stąd nasze serca chorują

i oczy nasze zaćmione.