Modlitwa św. Anzelma — Naucz moje serce szukać Ciebie

Panie, mój Boże, naucz moje serce, gdzie i jak ma Ciebie szukać, gdzie i jak ma Ciebie znaleźć.

Panie, jeśli nie ma Cię tutaj, gdzie mam szukać Ciebie, nieobecnego? Jeżeli jednak jesteś wszędzie, dlaczego nie widzę Ciebie, obecnego? Przecież mieszkasz w światłości niedostępnej.

Gdzie jest ta niedostępna światłość? Jak mam do niej dotrzeć? Kto mnie poprowadzi i wprowadzi do niej, abym mógł tam Ciebie zobaczyć? Po jakich znakach, po jakim obliczu mam Ciebie szukać? Nigdy Cię nie widziałem, Panie, mój Boże, i nie znam Twojego oblicza.

Co uczyni, najwyższy Panie, co uczyni ten Twój daleki wygnaniec? Co uczyni Twój sługa, niespokojny z miłości do Ciebie i daleko odrzucony od Twojego oblicza? Pragnie Ciebie zobaczyć, a Twoje oblicze jest tak daleko. Chce zbliżyć się do Ciebie, a Twoje mieszkanie jest niedostępne. Pragnie Cię odnaleźć, a nie zna Twojego miejsca. Chce Cię szukać, a nie zna Twojego oblicza.

Panie, jesteś moim Bogiem i moim Panem, a nigdy Cię nie widziałem. Ty mnie stworzyłeś i odnowiłeś, Ty obdarzyłeś mnie wszelkim dobrem, a ja wciąż Ciebie nie znam. Zostałem przecież stworzony, aby Ciebie oglądać, a jeszcze nie uczyniłem tego, do czego zostałem stworzony.

tłumaczenie: zespół cudaboze.pl

Pytania, które stają się modlitwą

Anzelm nie ukrywa trudności. Pyta, jak szukać Boga obecnego wszędzie, a jednocześnie niewidzialnego. Kierując pytania do Niego, już pozostaje z Nim w relacji. Ten fragment może towarzyszyć osobie przeżywającej duchową pustkę, tęsknotę lub trudność w skupieniu.

Obraz wygnania opisuje oddalenie od pełni spotkania z Bogiem. Jest językiem duchowego doświadczenia człowieka, który pragnie bliskości. Nie należy odczytywać go jako sądu, że konkretna osoba została odrzucona przez Boga.

Chwila poszukiwania w ciszy

Usiądź na moment w spokojnym miejscu i zacznij od pierwszego zdania. Potem przeczytaj dalszy tekst lub własnymi słowami opowiedz Bogu o tym, czego nie rozumiesz. Nie trzeba wymuszać na sobie szczególnych odczuć. Możesz zakończyć modlitwę prostą prośbą o wytrwałość w szukaniu prawdy.

Anzelm i modlitewny początek Proslogionu

Święty Anzelm z Canterbury (1033–1109) był benedyktynem, myślicielem i arcybiskupem Canterbury. Łączył refleksję nad wiarą z osobistą modlitwą. Jego Proslogion zaczyna się od wezwania do wewnętrznego skupienia i szukania Bożego oblicza.

Zamieszczamy fragment pierwszego rozdziału, od Eia nunc ergo tu, Domine Deus meus do refleksji o stworzeniu człowieka do oglądania Boga. W zbiorze modlitw bywa on przedstawiany w krótszej, poetyckiej postaci jako „Naucz moje serce”. Tutaj przełożono bezpośrednio łaciński tekst.

Poznaj także życiorys św. Anzelma z Canterbury.

Źródło tekstu: Św. Anzelm z Canterbury, Proslogion, rozdział I: Excitatio mentis ad contemplandum Deum, fragment od Eia nunc ergo tu, Domine Deus meus. tłumaczenie: zespół cudaboze.pl.