O serce otwarte na cierpienie innych
Panie, naucz nas nie skupiać miłości na sobie i nie poprzestawać na miłowaniu swoich bliskich, tych, których już kochamy. Panie, naucz nas myśleć o innych i kochać najpierw tych, których nikt nie kocha.
Panie, niech cierpienie innych porusza nas do bólu. Daj nam zrozumieć, że w każdej minucie naszego szczęśliwego życia, chronionego przez Ciebie, miliony ludzi — Twoich dzieci i naszych braci — umierają z głodu i zimna, choć na taki los nie zasłużyły.
Panie, zmiłuj się nad wszystkimi ubogimi świata. Zmiłuj się nad chorymi na trąd, do których z taką dobrocią zwracałeś się na ziemi, nad milionami wyciągającymi ku Twemu miłosierdziu dłonie bez palców, ramiona bez dłoni. Przebacz, że ze wstydliwego lęku tak długo pozostawialiśmy ich samych.
Panie, nie pozwól, byśmy byli szczęśliwi w samotności. Niech przejmuje nas niedola świata. Wyzwól nas z zamknięcia w sobie — jeśli taka jest Twoja wola.
Co wyraża ta modlitwa
Mocne obrazy mają przełamać obojętność wobec cierpienia. Słowa o odejściu od miłości siebie należy odczytywać jako sprzeciw wobec egoizmu, a nie odrzucenie własnej godności.
Jak modlić się tym tekstem
Przeczytaj modlitwę i pomyśl o jednej konkretnej formie pomocy. Może to być wsparcie osoby samotnej, organizacji pomocowej lub człowieka pozostającego poza uwagą otoczenia.
Tradycja i pochodzenie tekstu
Francuski tekst nosi tytuł Prière pour les pauvres gens du monde. Autorem jest Raoul Follereau, znany z działalności na rzecz osób dotkniętych trądem.
Źródło tekstu: Raoul Follereau, Prière pour les pauvres gens du monde; przekład: cudaboze.pl.
Komentarze