Portal wiary i codziennej modlitwy 18 listopada 2026
cudabożeBLISKO BOGA. KAŻDEGO DNIA.
SŁOWO, DO KTÓREGO WARTO WRACAĆ

Ewangelia według św. Mateusza — Rozdział 14

Ewangelia według św. Mateusza, rozdział 14. Przekład Jakuba Wujka.

1W on czas usłyszał Herod Tetrarcha sławę o Jezusie.

2I rzekł służebnikom swoim: Tenci jest Jan Chrzciciel, on zmartwychwstał, i dlatego cuda się pokazują w nim.

3Albowiem Herod poimał Jana i związał go i wsadził do ciemnice dla Herodyady, żony brata swego.

4Bo mu Jan mówił: Nie godzić się jéj mieć tobie.

5A chcąc go zabić, bał się ludu; albowiem mieli go jako proroka.

6A w dzień narodzenia Herodowego tańcowała córka Herodyady w pośrodku i podobała się Herodowi.

7Zkąd pod przysięgą obiecał jéj dać, czegobykolwiek żądała od niego.

8A ona przestrzeżona od matki swéj, rzekła: Daj mi tu na misie głowę Jana Chrzciciela.

9I zasmucił się król, lecz dla przysięgi i tych, którzy pospołu siedzieli, kazał dać.

10A posławszy ściął Jana w ciemnicy.

11I przyniesiono głowę jego na misie, a oddano dziewce, i odniosła matce swojéj.

12A przyszedłszy uczniowie jego, wzięli ciało i pogrzebli je i przyszedłszy, opowiedzieli Jezusowi.

13Co usłyszawszy Jezus, ustąpił zonąd w łódce na miejsce puste osobno, a usłyszawszy rzesze, szły za nim z miast pieszo.

14A wyszedłszy ujrzał wielką rzeszą i zlitował się nad nimi i uzdrowił niemocne ich.

15A gdy był wieczór, przystąpili do niego uczniowie jego, mówiąc: Puste jest miejsce, a godzina już minęła: rozpuść rzesze, aby odszedłszy do miasteczek, kupili sobie żywności.

16A Jezus im rzekł: Nie potrzeba im iść, dajcie im wy jeść.

17Odpowiedzieli mu: Nie mamy tu jedno pięcioro chleba a dwie rybie.

18A on im rzekł: Przynieście mi je tu.

19A rozkazawszy rzeszom usięść na trawie, wziąwszy pięcioro chleba i dwie rybie, pojrzawszy w niebo, błogosławił, połamał i dał uczniom chleb, a uczniowie rzeszom.

20I jedli wszyscy i najedli się. I zebrali, co zbywało ułomków, dwanaście koszów pełnych.

21A tych, którzy jedli, była liczba pięć tysięcy mężów, oprócz niewiast i dziatek.

22A Jezus zarazem przymusił ucznie wstąpić w łódkę a uprzedzić się za morze, ażby rozpuścił rzesze.

23A rozpuściwszy rzeszą, wstąpił na górę sam się modlić. A gdy był wieczór, sam tam był.

24A łódkę na środku morza wały miotały; albowiem był wiatr przeciwny.

25Lecz czwartéj strażéj nocnéj szedł do nich, chodząc po morzu.

26A ujrzawszy go chodzącego po morzu, zatrwożyli się, mówiąc: Iż jest obłuda! i od bojaźni krzyknęli.

27A wnet mówił do nich Jezus, rzekąc: Miejcie ufność, jam jest, nie bójcie się.

28A Piotr odpowiadając, rzekł: Panie, jeźliś ty jest, każ mi przyjść do siebie po wodach.

29A on rzekł: Przyjdź. I wystąpiwszy Piotr z łódki, chodził po wodzie, aby przyszedł do Jezusa.

30A widząc wiatr gwałtowny, zlękł się: a gdy począł tonąć, zawołał, mówiąc: Panie, zachowaj mię!

31A wnet Jezus ściągnąwszy rękę, uchwycił go i rzekł mu: Małéj wiary, czemuś wątpił?

32A gdy wstąpili w łódkę, przestał wiatr.

33A którzy byli w łódce, przyszli i pokłonili mu się, mówiąc: Prawdziwieś jest Syn Boży.

34I gdy się przeprawili, przyszli do ziemie Genesar.

35A poznawszy go mężowie miejsca onego, posłali po wszystkiéj onéj krainie i przynieśli mu wszystkie, którzy się źle mieli.

36I prosili go, aby się choć kraju szaty jego dotykali, a którzy się kolwiek dotknęli, uzdrowieni są.

Źródło tekstu

Jakub Wujek, Biblia. Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1923.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny. Komentarze pojawiają się po zatwierdzeniu.