Matko niebieskiego Pana
Matko niebieskiego Pana,
Ślicznaś i niepokalana;
Jakie wieki, czas daleki,
Czas niemały, gdy świat cały,
Nie słyszał.
Wszystkie skarby co są w niebie,
Bóg wydał Panno na ciebie;
Jak bogata z słońca szata,
Z gwiazd korona upleciona,
Na głowie.
Miesiąc swe ogniste rogi
Skłonił pod twe święte nogi;
Gwiazdy wszystkie assystują,
Bo królowę w niebie czują,
Nad sobą.
Przez twą poważną przyczynę,
Niech nam Bóg odpuści winę;
Uproś pokój Panno święta,
Boś bez zmazy jest poczęta,
Maryja!
Pochwała Matki niebieskiego Pana skupia się na jej świętości i niepokalanym poczęciu. Kolejne strofy rozwijają ufność w jej wstawiennictwo oraz pragnienie pokoju i przebaczenia.
Tekst można czytać podczas modlitwy maryjnej, zwracając uwagę na jego radosny ton. Niektóre dawne wyrażenia warto wyjaśnić przed wspólnym śpiewaniem, aby nie zagubić znaczenia próśb.
Źródło tekstu: Michał Marcin Mioduszewski (zebr.), „Śpiewnik kościelny”, Kraków 1838, wraz z dodatkami (1842–1853), s. 205–206.
Komentarze