Oto przychodzim przed twój obraz Pani
Oto przychodzim przed twój obraz Pani,
Z uniżonością niesiem serca w dani:
Przyjmij je od nas i weźmij na wieki,
A nie wypuszczaj nas z swojej opieki.
Jakąż radością serca nasze zdjęte!
Gdy możem widzieć twe oblicze święte,
Gdy się znajdujem w miejscu sławnem cudy,
Gdzie ci cześć dają różnych krajów ludy.
Tu się do ciebie króle i nędzarze
Cisną pospołu, kalecy, łazarze:
Tu się ucieka sierota strapiona,
Ty wszystkich tulisz do swojego łona.
Przyjmijże i nas o Matko jedyna,
Poleć nas łasce najmilszego Syna:
Proś go za nami by odpuścił grzechy,
A ty nam w troskach bądź Matką pociechy.
Przyjście przed obraz Maryi jest tu znakiem złożenia serca w darze. Wspólnota prosi o opiekę, przebaczenie grzechów i pociechę w troskach.
Pieśń może otwierać modlitwę przed wizerunkiem Matki Bożej. Dobrze nazwać wcześniej intencję, pamiętając, że obraz pomaga skierować uwagę ku osobie Maryi i jej wstawiennictwu u Syna.
Źródło tekstu: Michał Marcin Mioduszewski (zebr.), „Śpiewnik kościelny”, Kraków 1838, wraz z dodatkami (1842–1853), s. 822.
Komentarze