Zawitaj Królowa
Zawitaj Królowa! Bądź zawsze gotowa
Mieć nas w opatrzności, We wszelkiej trudności:
Bądź w nieszczęścia tonie, Tarczą ku obronie,
Zastaw nas od wojny, Daj nam wiek spokojny,
Zastaw nas od wojny, Daj nam wiek spokojny.
Ciebie Panno miła, Szczodra dłoń zdobiła,
Gdy w złotej koronie, Twe widzimy skronie:
Twarz twoja łaskawa Niechaj się nam stawa
Racz przebłagać Syna, Pociecho jedyna. Racz przebłagać Syna, Pociecho jedyna. Skarbie nieprzebrany, W tym obrazie dany,
Miej wzgląd na ubogich, Użycz łask twych drogich:
Ubogać sieroty, W doskonałe cnoty,
Chorych słabe siły, Daj by się wzmocniły. Chorych słabe siły, Daj by się wzmocniły. Ucieczko grzeszników! Uwolń niewolników,
Nabaw ich cnót wszelkich o Matko miłości!
Otwórz twoje oko, Na ludzi szeroko,
By człowiek zgubiony, Doznał twej obrony. By człowiek zgubiony, Doznał twej obrony. Ciebie wszyscy nową, Znamy być KróJową,
Nie wypuść na wieki, z twej świętej opieki,
A stąd wieczna chwała, Będzie zostawała,
Ojcu i Synowi, Świętemu Duchowi. Ojcu i Synowi, Świętemu Duchowi.
Pozdrowienie Maryi jako Królowej łączy się z prośbą o obronę w trudnościach. Powtarzane wersy podkreślają potrzebę wytrwałej modlitwy oraz pamięć o Bogu w całym życiu.
Refrenowy układ ułatwia wspólne śpiewanie. Warto traktować kolejne powtórzenia jako świadome zawierzenie, pozostawiając czas na wypowiedzenie własnej intencji.
Źródło tekstu: Michał Marcin Mioduszewski (zebr.), „Śpiewnik kościelny”, Kraków 1838, wraz z dodatkami (1842–1853), s. 479–480.
Komentarze