Pod twój płaszcz się uciekamy
Pod twój płaszcz się uciekamy Matko Boska Maryja,
Bo gdy cię w smutku wzywamy, wnet nasz smutek przemija:
Raczże nam na pomoc spieszyć,
I w nieszczęściu nas pocieszyć,
A my cię sławić będziemy
I poprzestaniem grzeszyć.
Bóg Ojciec za matkę ciebie obrał dla Syna swego,
A Syn Boży, Bóg na niebie, wziął ciało z ciała twego:
Duch święty swymi darami,
Obsypał cię i łaskami,
Za Królowę i za Panią
Przeznaczył cię nad nami.
Aniołowie się radują, żeś matką Jezusową,
Słodkie pienia wyśpiewują, wiedząc żeś ich Królową:
I my także ci śpiewamy,
Królową naszą być znamy,
Miej nas zawsze w swej opiece,
Pokornie cię błagamy.
Ta Królowa wszystkich broni, nikogo nie opuszcza,
Chociaż kto w ostatniej toni, jeźli się na nią spuszcza:
Ona każdego ratuje,
I od zguby zachowuje,
Kto tę Pannę szczerze kocha,
Niech jej cnot naśladuje.
Już do szczęścia najwyższego została wywyższona,
I blizko tronu Boskiego w chwale jest posadzona:
Ażeby Syna błagała,
I za nami się wstawiała,
W nędzy i nieszczęściu naszem,
Pomocy udzielała.
Kto tej Pannie wiernie służy, zapewnia swe zbawienie,
Choć się w tym życiu zadłuży, ma i w czyśćcu ulżenie:
Kto w opiece jej zostaje,
Temu pomocy dodaje,
I nie da mu wiecznie zginąć,
W obronie jego staje.
Racz nas o Pani łaskawie trzymać w swojej obronie,
W całym życiu, w każdej sprawie, a szczególniej przy zgonie:
Byśmy wiecznie nie zginęli,
Lecz w Bogu mile zasnęli,
A po skończonem tym życiu,
Zbawienie osiągneli.
Przez gorzką śmierć Syna twego prosim cię o przyczynę,
Wstaw się za nami do niego w śmierci naszej godzinę,
Byśmy szczęśliwie skonali,
Syna i ciebie kochali,
Święty, Święty Pan zastępów,
Wiecznie w niebie śpiewali.
Płaszcz Maryi jest w pieśni obrazem schronienia i macierzyńskiej opieki. Prośby o pomoc w smutku prowadzą do pragnienia wiernego życia oraz wspólnego uwielbienia Boga w niebie.
Tekst można odmówić w sytuacji niepokoju albo podczas modlitwy za bliskich. Warto nazwać przed śpiewem konkretną intencję, którą chcemy powierzyć wstawiennictwu Matki Bożej.
Źródło tekstu: Michał Marcin Mioduszewski (zebr.), „Śpiewnik kościelny”, Kraków 1838, wraz z dodatkami (1842–1853), s. 832–834.


Komentarze