Ofiarowanie Koronki
Racz przyjąć, Panie Bóże wszechmogący w Trójcy św. jedyny, tę Koronkę, którą ja niegodny(a) ofiaruję na cześć i chwałę Imienia Twego, na pamiątkę siedmiu radości Panny Maryi i na cześć wszystkich Świętych Twoich; racz przyjąć, proszę Cię, za wszystkie niezliczone grzechy moje, także za wszystek Kościół święty katolicki i wszystkie stany jego, za rodziców, braci, siostry, za dobrodziejów żywych i umarłych, za chorych, w smutkach będących jako też i za wszystkich nieprzyjaciół naszych; nakoniec za dusze wszystkich zmarłych, aby im za przyczyną Panny najśw. ta koronka była pożyteczną ku dostąpieniu żywota wiecznego. To niechaj za przyczyną twoją, Panno i Matko miłosierdzia, otrzymamy od Jezusa Chrystusa, Pana i Zbawiciela naszego, który z Bogiem Ojcem i z Duchem św. żyje i króluje teraz i na wieki wieków. Amen.
Ofiarowanie koronki nadaje wspólnej modlitwie wyraźną intencję: chwałę Boga, pamięć o Maryi i dobro Kościoła. Prośba obejmuje także sprawy powierzone przez modlącego się człowieka.
Tekst można wypowiedzieć na zakończenie koronki, dopowiadając imiona i potrzeby osób, za które się modlimy. Warto zachować chwilę wdzięcznej ciszy przed przejściem do innych zajęć.
Źródło tekstu: „Aniół Stróż chrześcianina katolika. Zbiór modłów i pieśni dla dusz pobożnych”, G. Jalkowski, Grudziądz [przed 1900], s. 299–300.
Zdjęcie główne: Madonna Sykstyńska — Rafael Santi
Komentarze