Modlitwa żony za męża
Dałeś mi Panie męża rozsądnego i dobrego, za co Ci pokorne dzięki składam; udziel mi dobrotliwy Ojcze łaski, abym była zawsze dla niego wierną, posłuszną i kochającą małżonką; daj mi ten wielki dar, abym umiała stać mu się zawsze użyteczną; daj m znosić cierpliwie przykrości, jakie na mnie przypadną w życiu; inech moja łagodność uspokoi jego żywość; użycz mi, o Boże, dostatecznego światła, abym umiała z czułem przywiązaniem, i z delikatnem uczuciem pokrywać wady, którebym mogła kiedykolwiek spostrzedz w moim mężu, a dzieląc jego troski i przygody, niech zmniejszę ich ciężar i gorycz; pomnażaj i utwierdzaj w jego sercu miłość i bojaźń Boską, daj, aby jego życie pobożne i cnotliwe było dla dziatek, domowników i bliźnich budującym przykładem; nie daj, aby miał zamiłowanie w zbytkach światowych, a niech ratuje i wspomaga nieszczęśliwych, aby to jego miłoserdzie uczyniło go godnym miłosiedzia Boskiego, o co ja Ciebie pokornie błagam, dobrotliwy Ojcze; a gdy nas na tym świecie snem wiecznym rozłączysz, daj nam się na wieki przy boku Twoim złączyć w niebieskiej krainie. Amen.
Wdzięczność za męża jest początkiem modlitwy o wierność, cierpliwość i trwałość małżeństwa. Dawny język tekstu opisuje troskę o wspólne życie oraz nadzieję ponownego spotkania u Boga.
Warto odczytywać tę modlitwę w duchu wzajemnego szacunku i odpowiedzialności obojga małżonków. Można dopowiedzieć własną prośbę o rozmowę, pojednanie lub pomoc w przeżywanych trudnościach.
Źródło tekstu: Józef Chociszewski, „Ołtarzyk polski katolickiego nabożeństwa”, wyd. 4, G. Jalkowski, Grudziądz 1883, s. 208.
Zdjęcie główne: Zmartwychwstanie — Carl Heinrich Bloch



Komentarze