Święty Jan od Krzyża — życiorys i pisma

Jan de Yepes i odkrycie powołania

Jan urodził się w 1542 roku w Fontiveros w Hiszpanii. Po wczesnej śmierci ojca jego rodzina żyła w biedzie. W Medina del Campo pracował między innymi przy chorych i zdobywał wykształcenie. W 1563 roku wstąpił do karmelitów, a następnie studiował w Salamance.

W 1567 roku przyjął święcenia kapłańskie i spotkał Teresę od Jezusa. Przedstawiła mu zamysł odnowienia życia karmelitańskiego. Jan podjął współpracę i w 1568 roku uczestniczył w powstaniu pierwszej wspólnoty reformy w Duruelo. Przyjął wtedy imię Jan od Krzyża.

Uwięzienie w Toledo

Reforma wywołała poważny konflikt wewnątrz zakonu. W 1577 roku Jan został uwięziony przez przeciwników odnowy w klasztorze w Toledo. Przez wiele miesięcy znosił ciężkie warunki i osamotnienie. W tym okresie powstawały strofy związane z późniejszą Pieśnią duchową. Uciekł w 1578 roku i powrócił do posługi we wspólnotach karmelitów bosych.

Pisma o wierze i miłości

Do jego najważniejszych dzieł należą Droga na Górę Karmel, Noc ciemna, Pieśń duchowa i Żywy płomień miłości. Poezję objaśniał komentarzami, które pokazują przemianę pragnień człowieka i wzrastanie w miłości.

Obraz nocy opisuje u Jana duchowe oczyszczenie i sytuację, w której wcześniejsze sposoby przeżywania wiary przestają wystarczać. W jego nauce celem pozostaje więź z Bogiem, a miarą dojrzewania — miłość. Ta perspektywa pomaga czytać także jego krótsze modlitwy i sentencje.

Ostatnie lata i wspomnienie

Jan pełnił funkcje wychowawcy, spowiednika i przełożonego. Zmarł w Úbedzie 14 grudnia 1591 roku. Kanonizowano go w 1726 roku, a Pius XI ogłosił go doktorem Kościoła w 1926 roku. Jego wspomnienie obchodzimy 14 grudnia.