Krótkie modlitwy o ufność, odnowę i codzienną miłość

Panie, często błagam o obrońcę i cierpliwego wspomożyciela, jakbym go nie miał… Proszę, przypominaj mi co dnia, że prawdziwy Anioł od Ciebie już przy mnie jest. Dziękuję Ci za niego.

Duchu Święty, przyjdź do nas z darem jedności i spraw, abyśmy pomnażali go, nieustannie udzielając go innym i cieszyli się owocami cudzych darów jak własnymi.

Spraw Panie, abym zawsze okazywał miłość, wsparcie, przebaczenie swoim nieprzyjaciołom. Daj mi łaskę, abym coraz bardziej stawał się ojcem dla moich braci.

Panie Boże, dziękuję Ci za to, że jestem Twoim dzieckiem, że mogę mieć w Tobie Ojca i opiekuna. Daj mi swojego ducha, bym wzrastał w wierze.

Jezu, Ty powiedziałeś: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”. Przemień moje serce na wzór swojego miłosiernego serca, które zawsze jest gotowe mnie przyjąć takim, jakim jestem, przemieniać miłością i prowadzić ku zbawieniu.

Dziękuję Ci, mój Boże, że chcesz mnie wydoskonalić w miłości i w świętości, że nie mówisz, widząc mój nędzny stan: Trudno, niech będzie, jaki jest. Dziękuję, że wierzysz w to, że mogę zabłysnąć pełnią chwały, dlatego nie ustajesz w odnawianiu mojej duszy.

Panie, dziękuję Ci za Kościół, za wspólnotę, w której jestem, walczę, upadam i zwyciężam. Dziękuję Ci, że nie jestem samotną wyspą. Dziękuję Ci, że jestem częścią Twego Ciała.

Proszę Cię, Panie, o dar rozumu. Daj mi światło, by zrozumieć, że nie powołujesz uzdolnionych, lecz uzdalniasz powołanych – dla Ciebie nie ma nic niemożliwego.

Panie, uczyń moje serce na podobieństwo Twojego Serca. Uczyń mnie, Panie, gotowym do ofiary miłości, jak Ty sam płonący Ogniem Ducha Świętego.

Panie, niespokojne jest moje serce, zanim nie dotrze do Ciebie. Pozwól mi zakosztować Ciebie tak, bym nie gonił już za niczym prócz Ciebie.

Panie, proszę Cię o łaskę pokornej szczerości, kiedy mam ochotę pozamiatać pod dywan moje błędy i grzechy. Proszę Cię o łaskę pokornej prośby o pomoc, kiedy zabieram się za rzeczy przekraczające moje siły. Proszę Cię o łaskę pokornego pytania o radę, kiedy staję przed nieznanym.

Panie, ciężko mi przyjąć całą prawdę o sobie. Ratuję się w żałosny sposób, porównując się i wybielając. Przebacz mi, Panie, że udaję przed Tobą kogoś, kim nie jestem.

Panie Boże, nie zabieraj trudów z mojego życia, ale niech spocznie na nich Twoje błogosławieństwo. Wierzę, że przez to staną się źródłem Twojej łaski dla mnie.

Boże, dziękuję Ci za moje życie i zdrowie. Za to, że mogę się rozwijać i czytać tę książkę, za moich bliskich. Dodawaj mi sił, bym potrafił być rozrzutny w miłości.

Boże, mój Ojcze, dziękuję Ci, że nie tylko mi przebaczasz, ale leczysz i wlewasz we mnie nowe życie, za każdym razem, kiedy zniszczony grzechem podchodzę do kratek konfesjonału.

Panie Boże, dziękuję Ci za wszystkich, którzy przekazali mi wiarę. Moją modlitwą chcę objąć nie tylko moich rodziców, dziadków, duszpasterzy i ludzi, którzy są dla mnie świadectwem, ale i tych, których już nie ma.

Boże, moje tęsknoty są jak grawitacja, która ciągnie mnie w nieznanym kierunku. Co jakiś czas przeżywam zawód, rozstanie, a tęsknota nie mija. Czy to Ty, Panie? Czuję, że przyciągasz mnie do siebie i cierpliwie czekasz na moje „tak”.

Chcę Cię, Panie, prosić, byś śpieszył się ze mną. I kiedy jesteś w moim pośpiechu, żebyś pokazał mi, gdzie czeka miłość i dokąd się śpieszyć, a gdzie lepiej przystanąć i przyjrzeć się, bo może biegnę bez celu i sensu.

Panie, bardzo ciążą mi moje oczy: nie mogę oderwać wzroku od moich spraw i problemów, kiedy z Tobą rozmawiam. Proszę, odsłoń się choć odrobinkę. Chciałbym posmakować, czym jest uwielbianie Ciebie w zachwycie.