Maria Bernardyna Jabłońska urodziła się 5 sierpnia 1878 roku w Pizunach k. Lipska na Roztoczu. Jej rodzicami byli Grzegorz i Maria Jabłońscy. Była ich drugim dzieckiem. Maria miała trójkę rodzeństwa- Tomasza, Ignacego i Józefa. Dziewczyna nie uczęszczała do szkoły- uczyła się w domu. Od dziecka uczęszczała z matką do kościoła franciszkanów w Horyńcu. Matka również nauczyła ją modlitwy różańcowej. Jej matka zmarła, gdy Maria miała zaledwie 15 lat.

Po śmierci matki Maria zaczęła dużo się modlić, czytać żywoty Świętych oraz praktykując umartwienia. Często odwiedzała leśną kapliczkę Matki Boskiej. Stopniowo odkrywała w sobie powołanie zakonne. Pewnego dnia na pielgrzymce odpustowej w kościele franciszkanów w Horyńcu spotkała Brata Alberta. Był to moment przełomowy w życiu Marii. Po tym spotkaniu, mimo sprzeciwu ojca i miejscowego proboszcza, Maria wstąpiła do Zakonu Albertynek, który był dopiero w fazie tworzenia. W zakonie przyjęła imię Bernardyna, ale Brat Albert nazywał ją „Dynką”. Była ona jego ulubienicą. Dostrzegał w niej rozum i serce.

W trakcie swojej posługi miała moment wątpliwości dotyczące właściwej drogi. Pojawiła się w niej chęć rezygnacji. Z pomocą przyszedł Brat Albert. Stworzył on dla siostry Bernardyny „Akt Doskonałej Miłości”, dzięki któremu miała całkowicie oddać się Bogu. Siostra Bernardyna zdecydowała się podpisać akt i była mu wierna do końca życia.

Siostra Bernardyna pracowała w przytuliskach i placówkach opiekuńczych. Później została przełożoną Domu Kalek w Krakowie, a kilka lat później, w wieku 24 lat, przełożoną generalną Zakonu Albertynek, którą pozostała do swojej śmierci. Razem z Bratem Albertem zakładała przytuliska dla chorych i tułaczy wojennych.

Siostrę Bernardynę cechował duch modlitwy. Miała ona wielkie, dobre serce. Siłę swojej posługi czerpała z nocnej adoracji eucharystycznej. W modlitwie rozwiązywała wszystkie problemy. Siostra Bernardyna stała się wzorem chrześcijańskiego miłosierdzia. Jej dewizą podczas posługi było „Dawać, wiecznie dawać”. Największym umocnieniem w posłudze Siostry Bernardyny było Serce Jezusa.

Aktualnie jest uważana za współzałożycielkę Zakonu Albertynek, ponieważ to ona napisała Konstytucję Zgromadzenia Albertynek, gdzie zapisała charyzmat Brata Alberta oraz po jego śmierci kontynuowała jego dzieło. Przełożoną zakonu była przez 38 lat. W momencie jej wstąpienia zakon liczył 41 sióstr w 6 domach, a w momencie jej śmierci 500 w 56 domach.

Siostra Bernardyna Jabłońska zmarła 23 września 1940 roku w Domu Generalnym Zgromadzenia Sióstr Albertynek w Krakowie. W swoim testamencie zapisała siostrom „Czyńcie dobrze wszystkim”. Została pochowana na Cmentarzu Rakowickim, ale jej szczątki zostały przeniesione do Sanktuarium Ecce Homo św. Brata Alberta w Krakowie, które znajduje się przy Domu Generalnym Zgromadzenia Sióstr Albertynek w Krakowie.

Beatyfikacja Siostry Bernardyny odbyła się 6 czerwca 1997 roku. Dokonał jej Papież Jan Paweł II pod Krokwią w Zakopanem. Błogosławiona Bernardyna Jabłońska jest aktualnie patronką kilku ośrodków o charakterze opiekuńczym oraz kilku kaplic.