Marta Wiecka urodziła się 12.01.1874 roku w Nowym Wiecu, wsi leżącej na terenie województwa pomorskiego. Pochodziła ona z wielodzietnej rodziny ziemiańskiej. Była wzorem dla swoich braci oraz sióstr. Często opiekowała się młodszym rodzeństwem, pomagając przy tym swojej schorowanej mamie.

Cała rodzina Wieckich była bardzo religijna, w domu pielęgnowano tradycje patriotyczne oraz polskie, opierając się przy tym prowadzonej przez pruskiego zaborcę – germanizacji. W szkole Marta musiała uczyć niemieckiego, natomiast język polski zgłębiała w domu oraz w kościele, czytając między innymi: Pismo św., Katechizm oraz żywoty świętych. Co więcej, swoje koleżanki ze szkoły zachęcała do nauki religii, modlitwy oraz do częstego uczęszczania na Mszę Świętą.

Marta Wiecka bardzo głęboko przeżyła dzień swojej Pierwszej Komunii Świętej (w 1886 roku). Po Komunii, jej wiara i pobożność jeszcze się pogłębiła. Natomiast bliskość z Jezusem Eucharystycznym, wznieciła w niej powołanie do życia zakonnego.

Powołanie

W wieku 16 lat Marta Wiecka postanowiła wstąpić do Szarytek – Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. Siostry z kolei, odesłały ją do domu, stwierdzając, że jest jeszcze za młoda. Po kilku latach, po osiągnięciu pełnoletności w 1892 roku, Marta wraz ze swoją koleżanką Moniką Gdaniec zostały przyjęte do nowicjatu Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo w Krakowie. Natomiast rok później Marta, przywdziała habit Szarytki i skierowana została do opieki nad chorymi, w szpitalu we Lwowie. Miała opinię siostry „szorstkiej w obejściu” oraz „lekkomyślnej”, ale i takiej, która kocha i służy chorym z oddaniem oraz z poświęceniem. Siostrę Wiecka śluby zakonne złożyła 15 sierpnia 1897 roku.

Opiekując się chorymi w szpitalach, siostra Marta dbała nie tylko o ich zdrowie, ale głównie o ich dusze. Miała ogromny charyzmat nawracania grzeszników. Co więcej, pod jej wpływem wielu pacjentów, głównie Żydów, przyjęło chrzest w Kościele katolickim.

Siostra Dobrodziejka

Siostra Marta Wiecka przewidziała swoją śmierć. Oddała swoje życie za życie młodego sanitariusza, podejmując się zamiast niego, dezynfekcji sali po osobie chorej na tyfus. Siostra Marta mając 30 lat zaraziła się tą chorobą i po kilku dniach w 1904 roku zmarła. Ludzie nigdy o niej nie zapomnieli. Nieustający kult „matuszki”, „dobrodziejki” oraz „mateczki”, trwa ponad sto lat i co najważniejsze łączy ludzi różnych wyznań: katolików, prawosławnych, unitów, ormiańskich katolików oraz żydów. Co więcej, nieprzerwany nawet w czasach komunistycznych kult Siostry Marty, przyczynił się do uznania ją za błogosławioną.

Proces beatyfikacji Siostry Marty

Z inicjatywy Sióstr Miłosierdzia, które były przekonane o świątobliwości życia, Siostry Marty podjęto starania o wyniesienia jej na ołtarze. Pod koniec kwietnia 1990 roku do Śniatyna (Ukraina) udała się delegacja kościelna, która miała stwierdzić istniejący kult Siostry Marty. Natomiast 24 maja 2008 roku we Lwowie odbyła się ceremonia beatyfikacji s. Marty Wiecka.