Matka Małgorzata Szewczyk, właściwie Łucja Szewczyk to współzałożycielka oraz pierwsza przełożona zakonu Serafitek – Zgromadzenia Córek Matki Bożej Bolesnej. Urodzona w 1828 roku na Wołyniu, została polską błogosławioną kościoła katolickiego.

Młodość

Kiedy Łucja miała 9 lat, zmarli jej rodzice. Młodą dziewczynką zaopiekowała się starsza siostra przyrodnia, która zadbała o jej staranne wykształcenie oraz wychowanie. Ogromny wpływ na kształtowanie ducha Łucji mieli Księża Misjonarze, którzy prowadzili Bractwo Trójcy Przenajświętszej. Łucja często pielgrzymowała do Sanktuariów Maryjnych, na przykład do Częstochowy, Bardyczowa czy do Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej niedaleko Zasławia. Przede wszystkim najczęściej modliła się w klasztorze Ojców Bernardynów, przy obrazie Matki Bożej Zasławskiej.

Kiedy Łucja skończyła 20 lat, złożyła prywatne śluby ubóstwa, posłuszeństwa oraz czystości. Co więcej, służyła potrzebującym oraz troszczyła się o utrzymanie kościołów oraz kaplic. W swoich rodzinnych stronach Łucja poznała medycynę ludową. Dzięki temu mogła pomagać ludziom dotkniętym różnymi chorobami oraz cierpiącym. Nauczyła się również sztuki haftowania artystycznego, co przyczyniło się, w latach późniejszych, do tworzenia kursów szycia oraz haftowania dla ubogich dziewcząt.

Ziemia Święta

W 1870 roku Łucja wyjechała na 3-letnią pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Podczas pobytu w Jerozolimie służyła chorymi i ubogim w szpitalu Sióstr św. Józefa. Łucja złożyła wówczas przyrzeczenie, że poświęci swoje życie całkowicie Bogu oraz służbie potrzebującym.

Maria Małgorzata
Po powrocie do kraju, wyjechała do Warszawy, następnie do Zakroczymia, gdzie uczęszczała na rekolekcje do kapucyna błogosławionego ojca Honorata Koźmińskiego, którego wybrała potem za swojego kierownika duchowego. Po rocznej formacji w 1878 roku, na ręce ojca Honorata, złożyła profesję zakonną oraz ślub miłosierdzia. Przybrała wówczas zakonne imię Maria Małgorzata.

Za zgodą ojca Honorata, siostra Małgorzata wynajęła mieszkanie i przyjęła do siebie 2 biedne staruszki, którymi się opiekowała. Następnie wynajęła kolejne mieszkanie i wzięła pod opiekę kolejne staruszki, które również pielęgnowała z poświęceniem.

Nowa rodzina zakonna

Za zgodą ojca Honorata, Matka Małgorzata wynajęła mieszkanie i przyjęła do siebie 2 biedne staruszki, którymi się opiekowała. Następnie wynajęła kolejne mieszkanie i wzięła pod opiekę kolejne staruszki, które również pielęgnowała z poświęceniem. Właśnie tak wyglądały początki rodziny zakonnej. Siostry nazwały się „Siostrzyczkami Ubogich”.

W 1881 roku, Matka Małgorzata kupiła dom, który przez 11 lat był domem formacyjnym i jednocześnie miejscem dla opuszczonych oraz chorych starszych kobiet w Zakroczymiu. Siostry żyły w ukryciu, bez habitów, jednak nie przeszkodziło to w przyjmowaniu nowych kandydatek. Powstały nowe domy w całej Polsce.

Matka Małgorzata odeszła w 1905 roku w Nieszawie. Jej doczesne szczątki znajdują się obecnie w Oświęcimiu, w przedsionku Kościoła Klasztornego Serafitek. 9 czerwca 2013 odbyła się ich uroczysta beatyfikacja Matki Małgorzaty.